Luksemburg o nakazie zapłaty

Sprawa rozpoczęła się w 2015 r., gdy mediolański adwokat uzyskał w miejscowym sądzie nakaz zapłaty za swoje usługi od mieszkającej w Hamburgu klientki. Kobieta nie złożyła sprzeciwu, co spowodowało, że nakaz się uprawomocnił. Sąd w Mediolanie powziął jednak wątpliwość co do własnej właściwości w tej sprawie – uznał, że usługi świadczone w ramach wolnych zawodów (w tym przez adwokatów) są podobne do tych z udziałem konsumentów. Co oznacza, że należy do nich zastosować przepisy o jurysdykcji w umowach konsumenckich, przewidziane w rozporządzeniu Bruksela I bis – a te wykluczają wydanie nakazu przez sąd włoski.

Ponieważ sprawa miała charakter transgraniczny i wchodziła w zakres prawa unijnego, sąd w Mediolanie zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy wspomniane rozporządzenie w związku z art. 47 Karty praw podstawowych UE (gwarantującym prawo do środka odwoławczego) stoi na przeszkodzie temu, by sąd mający wydać zaświadczenie o wykonalności prawomocnej decyzji z urzędu sprawdzał, czy nie naruszono przepisów o jurysdykcji.