Polscy przedsiębiorcy mogą rozliczać się w walutach obcych

Zmiana przepisów kodeksu cywilnego umożliwiła - począwszy od 24 stycznia 2009 r. - przedsiębiorcy działającemu na terytorium Polski rozliczanie w walutach obcych umowy z innym polskim przedsiębiorcą. Przed nowelizacją art. 358 kodeksu cywilnego stanowił, że zobowiązania pieniężne na terenie Polski mogą być wyrażone tylko w walucie narodowej, czyli w złotych polskich.

Obecnie obowiązuje zasada, według której, jeżeli przedmiotem zobowiązania jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia w walucie obcej. Wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia wymagalności roszczenia, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe lub czynność prawna stanowi inaczej. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może żądać spełnienia świadczenia w walucie polskiej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia, w którym zapłata jest dokonana.