Gdy jest umowa, gmina płaci za przebudowę infrastruktury
Rozliczenie kosztów publicznych inwestycji drogowych między instytucją gminną lub miejską a spółką energetyczną może być przedmiotem umowy, a przepisy o drogach publicznych nie ingerują w treść takich umów, więc wszelkie opłaty i należności wynegocjowane przez firmy infrastrukturalne są zgodne z prawem – orzekł Sąd Najwyższy.
W sprawie tej miasto stołeczne Warszawa (a konkretnie Zarząd Inwestycji Miejskich) dochodziło od spółki energetycznej 24 mln zł wypłaconych jej z tytułu umowy dotyczącej usunięcia kolizji drogi publicznej z urządzeniami infrastruktury (np. liniami, urządzeniami przesyłowymi itp.) podczas budowy trasy Mostu Północnego. Artykuł 32 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) stanowi, że w razie takiej kolizji przełożenie i przebudowa urządzeń liniowych obciąża zarządcę drogi. Nowe fragmenty sieci i urządzenia wykonywane są na jego koszt i są jego własnością – dopiero po zakończeniu inwestycji są zbywane firmie infrastrukturalnej, która pokrywa koszty ewentualnych dokonanych ulepszeń.
W toku prowadzenia takich inwestycji zawierane były dodatkowe umowy między stołecznym Zarządem Inwestycji Miejskich a spółką energetyczną. Ich przedmiotem było z jednej strony zobowiązanie miasta do poniesienia kosztów związanych z przebudową, jej przeprowadzenia, a następnie sprzedania spółce nowych elementów odcinka sieci, a z drugiej zobowiązanie spółki do stworzenia odpowiednich warunków technicznych dla przyłączenia nowo wybudowanych fragmentów sieci oraz zakupu tej sieci i urządzeń.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.