Prawo cywilne

Sądownictwo

Siostra pani Katarzyny, Maria, ma zespół Downa. Przez większość życia była samodzielna na tyle, że radziła sobie z codziennymi sprawami, pracowała w spółdzielni inwalidów. Gdy dobiegła sześćdziesiątki, jej stan bardzo się pogorszył. Dziś jest jak dziecko, które wymaga nieustannej opieki

Dwa lata temu moja przyjaciółka przeżyła wielką tragedię. W wyniku wypadku samochodowego zawinionego przez kierowcę, który nie przestrzegał ograniczenia prędkości, straciła męża i ośmioletniego synka. Nie podniosła się po tej stracie. Wprawdzie wróciła do pracy, ale boryka się z depresją, zerwała kontakty towarzyskie, widuje się tylko ze mną. Ponieważ miała myśli samobójcze, zmusiłam ją do poddania się terapii. Trochę pomogło, ale ona wciąż powtarza, że jej życie się skończyło. Nie kontynuuje psychoterapii, a bez pomocy specjalisty nie odzyska równowagi. Słyszałam, że mogłaby się ubiegać o zadośćuczynienie za straty emocjonalne z powodu utraty bliskich. Wiem, że żadna finansowa rekompensata nie zwróci jej męża i synka, ale może pozwoli, dzięki terapii, przynajmniej odzyskać chęć do życia. Czy mogłaby się ubiegać o takie odszkodowanie, mimo że jej sytuacja finansowa nie uległa znaczącemu pogorszeniu? Czy dwa lata po wypadku nie jest za późno, żeby się o nie starać?

Pani Natalia odziedziczyła spadek. Teraz zaprzyjaźnieni z nią sąsiedzi oraz znajomi koniecznie chcą od niej pożyczyć pieniądze. Wprawdzie nie są to duże kwoty, ale biorąc pod uwagę liczbę zgłaszających się po pożyczkę, uzbiera się całkiem duża suma. Pani Natalia nie uchyla się od pożyczenia pieniędzy, bo po pierwsze uważa, że nie wypada jej odmówić, a po drugie rozumie, że znajomi są w potrzebie. Sama bywała w takich sytuacjach. Równocześnie jednak chciałaby mieć pewność, że nie będą to pożyczki bezzwrotne, że odzyska swoje pieniądze. - Jakie działania powinnam podjąć? - pyta nasza czytelniczka. - Czy mogę się jakoś zabezpieczyć?