Ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyciąg) – cz. 4

W okresie pandemii wielu przedsiębiorców ograniczyło działalność, a część w ogóle nie mogło jej prowadzić. Żeby temu zaradzić, specustawa koronawirusowa upoważniła samorząd do stosowania ulg do zaległych podatków lokalnych. Oprócz tego takie rozwiązanie w stosunku do wszystkich długów fiskalnych przewiduje ustawa z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 695; dalej: o.p.) art. 67a–67d. W praktyce może się jednak zdarzyć taka sytuacja, że fiskus – choćby przez pomyłkę – zacznie dochodzić zobowiązań, które wcześniej np. samorząd umorzył. Co wtedy? Podatnikowi w egzekucji administracyjnej przysługuje środek prawny zwany zarzutem. Może go wnieść podmiot, któremu wierzyciel umorzył, odroczył termin płatności albo ją rozłożył na raty. Jeżeli okaże się, że zarzut jest uzasadniony, to skarbówka musi umorzyć prowadzone postępowanie.

W niniejszym komentarzu poświecimy sporo miejsca zarzutom. Przypomnijmy, że zarzut to kluczowe narzędzie obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ze względu na znaczenie porównywany on jest do odwołania od decyzji administracyjnej. Niemniej jednak między nimi jest zasadnicza różnica. Pamiętać trzeba, że zamkniętą listę powodów zgłoszenia zarzutów wymienia art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438; ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 2070; dalej: u.p.e.a.). Dodatkowo dochodzą do tego rewolucyjne zmiany dokonane w tej regulacji ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070; dalej: ustawa zmieniająca). Polegają one na tym, że ograniczono podstawy składania zarzutów. Wynika to z tego, że ustawodawca komentowaną ustawą zmieniającą postanowił znacząco przebudować dotychczasowy model rozpoznawania zarzutów składanych przez zobowiązanego.