Przyznawanie pomocy indywidualnej budzi kontrowersje

Wspomniany problem pojawił się po wejściu w życie 31 marca br. zmian w art. 33 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 426 ze zm.). Ich celem było dostosowanie tego artykułu do przepisów o mechanizmie podzielonej płatności (tzw. split payment). Do art. 33 dodany został wtedy ust. 32. Zgodnie z nim środki ZFRON przeznacza się na wydatki, o których mowa w ust. 4 i 10 ustawy, a więc na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w kwotach nieobejmujących podatku od towarów i usług. W praktyce oznaczałoby to, że jeśli pracodawca udziela wsparcia pracownikowi w ramach indywidualnego programu rehabilitacji (IPR) lub pomocy indywidualnej, np. na zakup leków, sprzętu rehabilitacyjnego lub na udział w turnusie rehabilitacyjnym, może pokryć te koszty w kwocie netto, a VAT podwładny musi zapłacić sam.