Jakie są podstawowe kryteria decydujące o przyznaniu świadczenia

@RY1@i02/2011/246/i02.2011.246.08800050b.802.jpg@RY2@

Michał Paprocki, radca prawny, wspólnik w Kancelarii Radcowskiej Chmaj i Wspólnicy sp.k.

Wysokość dodatku mieszkaniowego przy określonych dochodach i wydatkach osoby uprawnionej stanowi konkretną, wyliczoną matematycznie kwotę i w żadnej mierze nie zależy od uznania organu administracji, lecz od konkretnych przesłanek zawartych w przepisach prawnych. Ustawa z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych nie przewiduje przyznania dodatku w niższej czy w wyższej wysokości, niż to wynika z zasad jego liczenia.

Główną funkcją dodatków mieszkaniowych jest zrekompensowanie osobom uzyskującym niskie dochody skutków większego obciążenia ich budżetów domowych, wynikającego z podwyżki czynszów regulowanych oraz zwiększonych wydatków na utrzymanie mieszkania. Część wydatków na mieszkanie musi pokryć sam uprawniony. Ustawa określa tę część jako pewien procent dochodów posiadanych przez gospodarstwo domowe. Zgodnie z ustawą wydatki będące podstawą do obliczenia dodatku mieszkaniowego muszą się charakteryzować dwiema podstawowymi cechami: muszą mieć charakter świadczeń okresowych i musi zachodzić związek pomiędzy tymi wydatkami a zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są czynsz i inne opłaty wymienione w art. 6 ust. 4 ustawy. Z katalogu wyłączono: ubezpieczenia; podatek od nieruchomości; opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów; opłaty za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

Zasady obliczenia dodatku doznają modyfikacji, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Ograniczeniu ulega katalog kwalifikowanych wydatków. Ustawa określa również przypadki, kiedy dodatek mieszkaniowy ulega zmniejszeniu. Chodzi o sytuację, gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w ustawie, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego oraz gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.

Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem nie może przekraczać 70 proc. wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 proc. faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Należy zastrzec, że rada gminy może w drodze uchwały podwyższyć lub obniżyć wysokość wskaźników procentowych, o których mowa powyżej, nie więcej niż o 20 punktów procentowych.

LJ