Czy procedurę marży mogą stosować tylko biura podróży

Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku (art. 119 ust. 1 in principio ustawy o VAT).

Przez marżę rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Z kolei przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (zob. art. 119 ust. 2 ustawy o VAT).

Podatnicy, o których mowa w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty (art. 119 ust. 3a ustawy o VAT).

Stosownie do art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, przepis art. 119 ust. 1 ustawy o VAT stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

- działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;

- przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

W wyroku z 22 października 1998 r. w połączonych sprawach C-308/96 i C-94/97 (Commissioners of Customs and Excise przeciwko T.P. Madgett, R.M. Baldwin i The Howden Court Hotel) Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży (tj. opodatkowanie w formie marży) mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeżeli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom usługi związane z tą działalnością - czyli tak jak to ma miejsce w przedstawionym stanie faktycznym.

Zatem podatnicy powinni opodatkować sprzedaż tych wycieczek na zasadach określonych w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT (VAT-marża), mimo że formalnie nie są biurem podróży.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że podatnicy sprzedali gotową wycieczkę. Zatem nie wykonali we własnym zakresie żadnych świadczeń dla bezpośredniej korzyści turysty, tzw. usług własnych. Oznacza to, że cała podstawa opodatkowania sprzedanej wycieczki opodatkowana jest w formie marży (przepisy art. 119 ust. 5 i ust. 6 ustawy o VAT nie znajdą zastosowania).

Warto pamiętać, że podatnikom, o których mowa w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty (art. 119 ust. 4 ustawy o VAT).

Właściwą stawką VAT dla usług turystyki wykonanych w całości na terytorium UE jest stawka podstawowa (23 proc.).

Marcin Szymankiewicz

 doradca podatkowy

Podstawa prawna

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.).