Kiedy biuro podróży powinno skorygować wartość usług zakupionych dla turysty

Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku (art. 119 ust. 1 in principio ustawy o VAT).

Przez marżę rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Z kolei przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (zob. art. 119 ust. 2 ustawy o VAT).

Stosownie do art. 119 ust. 3 ustawy o VAT przepis art. 119 ust. 1 ustawy o VAT stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

- działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;

- przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Podatnicy, o których mowa w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, są obowiązani prowadzić ewidencję, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty (art. 119 ust. 3a ustawy o VAT).

W orzecznictwie występuje pogląd, zgodnie z którym podatnik, który otrzymał - po ustaleniu marży - faktury korygujące zmniejszające lub zwiększające wartość nabytych przez niego towarów i usług dla bezpośredniej korzyści turysty, które powodują podwyższenie lub obniżenie podstawy opodatkowania (marży), powinien takie faktury korygujące uwzględnić w prowadzonej ewidencji kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, w okresie rozliczeniowym, w którym przedmiotowe faktury otrzymał (zob. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 1 września 2009 r., nr ILPP2/443-740/09-3/EN; wyrok NSA z 5 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1702/07; wyrok NSA z 5 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1875/08).

Niestety, nie jest to pogląd jedyny i można spotkać stanowisko, że rozliczenie takich faktur korygujących powinno nastąpić w drodze złożenia korekt deklaracji (VAT-7, VAT-7K albo VAT-7D) za odpowiednie okresy rozliczeniowe (interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 16 stycznia 2013 r., nr IPPP2/ 443-1006/12-4/DG).

Pierwsze rozwiązanie wydaje się korzystniejsze dla podatnika (mniej pracochłonne i nie wiąże się z powstaniem zaległości podatkowej w przypadku faktur korygujących in minus), jednak decydując się na nie, musi on mieć świadomość, że może zostać zakwestionowane przez fiskusa.

Marcin Szymankiewicz

doradca podatkowy

Podstawa prawna

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.).