Rozporządzenie ministra finansów z 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień
Dz.U. poz. 1722 ze zm.
Na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.) zarządza się, co następuje
●Komentowane rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem ministra finansów z 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2013 r. poz. 247, dalej: rozporządzenie dotychczasowe), które w zakresie dotyczącym zwolnień od VAT oraz warunków stosowania tych zwolnień straciło moc 1 stycznia 2014 r. na podstawie art. 13 ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 35).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Rozporządzenie określa inne niż określone w art. 43-81 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "ustawą", zwolnienia od podatku od towarów i usług, zwanego dalej "podatkiem", oraz szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień.
●Obecnie art. 82 ustawy o VAT zawiera dwie delegacje ustawowe, na podstawie których może być wydane rozporządzenie dotyczące zwolnień w VAT. Zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy o VAT minister finansów w porozumieniu z ministrem spraw zagranicznych może wydać rozporządzenie umożliwiające zwolnienie z VAT organizacji międzynarodowych, które na terytorium Polski prowadzą działalność w zakresie zadań publicznych określonych w ustawie z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536 ze zm.) i są zwolnione od analogicznych podatków w innych krajach, uwzględniając przy tym określone w treści tego przepisu przesłanki. Dotychczas rozporządzenie takie nie zostało jeszcze wydane.
●Komentowane rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji określonej w art. 82 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którą minister finansów może wprowadzić inne zwolnienia niż określone ustawą, uwzględniając:
1) specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami,
2) przebieg realizacji budżetu państwa,
3) potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem zwolnienia,
4) przepisy Unii Europejskiej.
●Przesłanki te zostały sformułowane na tyle ogólnie, że trudno byłoby wskazać na przekroczenie treści rozporządzenia delegacji ustawowej. Jest to o tyle istotne, że rozporządzenie jako akt wykonawczy do ustawy powinno być wydawane wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w tej ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu (art. 92 Konstytucji RP). Przekroczenie w treści rozporządzenia delegacji ustawowej prowadziłoby do jego niezgodności z Konstytucją RP, co skutkować może uchyleniem takiego aktu przez Trybunał Konstytucyjny. W obszarze VAT zdarzenia takie miały już miejsce, np. przy uchyleniu przepisów o obowiązku potwierdzania faktur VAT (por. wyrok TK z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt U 6/06).
●Obecne zwolnienia w VAT mają charakter zwolnień obligatoryjnych (art. 43-82 ustawy o VAT) oraz fakultatywnych (art. 113 ustawy o VAT). Dotychczasowy podział na zwolnienia przedmiotowe oraz podmiotowe utracił na znaczeniu, przede wszystkim ze względu na nowelizacje art. 43 oraz art. 113 ustawy o VAT w ostatnich kilku latach. Oznacza to, że obecnie zwolnienie z VAT może być uzależnione od:
- statusu podmiotowego podatnika (czy przesłanki związane z osobą podatnika uprawniają go do zwolnienia);
- treści transakcji (czy przedmiot transakcji uprawnia do jej zwolnienia);
- powiązania podmiotowo-przedmiotowego, gdzie na potrzeby zwolnienia do podatnika muszą się stosować odpowiednie przesłanki (status podmiotowy), jak również transakcja musi dotyczyć określonego rodzaju usługi lub dostawy towaru.
●Treść komentowanego rozporządzenia dotyczy wyłącznie zwolnień obligatoryjnych i nie ma zastosowania do zwolnień fakultatywnych.
●Błędne rozpoznanie transakcji jako zwolnionej niesie ze sobą dla sprzedawcy lub świadczącego usługę ryzyko zaniżenia podatku należnego. Przyjmując w ślad za ustawą z 5 lipca 2001 r. o cenach (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 385) pojęcie ceny w kwocie brutto, tj. wraz z VAT (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o cenach), dla sprzedawcy podatek ten zawsze zawarty będzie w cenie sprzedawanego towaru lub usługi. Błąd w określeniu stawki "zwolniony" (ZW) w praktyce oznacza dla podatnika konieczność pomniejszenia ceny o wartość podatku, chyba że inne postanowienia określa umowa, którą strony zawarły przed dokonaniem transakcji. Wystawiona przy sprzedaży faktura będzie mogła być traktowana jako umowa tylko wówczas, gdy zawierać będzie oświadczenia woli stron, tj. podpisy każdej z nich. Obecna treść ustawy o VAT takich podpisów nie wymaga.
●Z kolei błędne zastosowanie stawki podatku w miejsce zwolnienia niesie ze sobą ryzyko rozliczenia dla nabywcy towaru lub usługi. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego faktura dokumentująca sprzedaż zwolnioną. W konsekwencji prawidłowością rozliczenia sprzedaży zwolnionej zainteresowane są obie strony transakcji, zarówno sprzedawca, jak i nabywca.
●W obecnej treści rozporządzenia nie ma wszystkich zwolnień, które zawierało rozporządzenie dotychczasowe. Do najważniejszych zwolnień, które zostały uchylone, należy zwolnienie określone par. 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia dotychczasowego, zgodnie z którym zwalniało się od podatku:
● dostawę samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy nabyciu tych samochodów i pojazdów przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 50 proc. lub 60 proc. kwoty podatku:
● określonej w fakturze lub
● wynikającej z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34 ustawy, lub
● należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, lub
● należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest nabywca
- nie więcej jednak niż odpowiednio 5000 zł lub 6000 zł, jeżeli te samochody i pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy.
●Praktyczne konsekwencje tej zmiany zostały opisane w komentarzu do par. 3 pkt 20 omawianego rozporządzenia.
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o podmiotach, rozumie się przez to osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne.
●Pojęcie podmiotu obejmuje wszystkie formy cywilnoprawne, w których możliwe jest funkcjonowanie w obrocie prawnym. Jest to pojęcie szersze od podatnika, a zatem obejmuje swoim zakresem znaczeniowym również inne podmioty.
Rozdział 2
Zwolnienia od podatku oraz szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień
1. Zwalnia się od podatku:
1) dostawę towarów, z wyłączeniem towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r. nr 108, poz. 626, z późn. zm.), dokonywaną przez organizację pożytku publicznego, o której mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536, z późn. zm.), zwaną dalej "organizacją pożytku publicznego", jeżeli towary te zostały nabyte przez tę organizację pożytku publicznego:
a) w drodze darowizny otrzymanej w związku z prowadzoną zbiórką publiczną, o której mowa w ustawie z dnia 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 732), zwaną dalej "zbiórką publiczną",
b) za środki pieniężne pozyskane ze zbiórki publicznej;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dotychczasowego. Mimo zmiany semantycznej lit. b tego zwolnienia jego treść merytoryczna nie uległa zmianie.
●Zwolnienie to jest rozwinięciem i doprecyzowaniem zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o VAT, które zwalnia z VAT przekazane towary na rzecz organizacji pożytku publicznego. Komentowane zwolnienie zwalnia z opodatkowania towary przekazywane przez organizacje pożytku publicznego, jeżeli zostały one przez tę organizację nabyte.
●Pojęcie nabycia utożsamiane jest wyłącznie z darowizną otrzymaną w ramach prowadzonej zbiórki publicznej lub za środki pieniężne uzyskane z takiej zbiórki. Powołana w treści przepisu ustawa wskazuje, że na potrzeby przeprowadzenia zbiórki musi być wydane pozwolenie. Wydaje je:
1) wójt, burmistrz (prezydent miasta) - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze gminy lub jego części;
2) starosta - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze powiatu lub jego części obejmującej więcej niż jedną gminę;
3) marszałek województwa - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze województwa lub jego części obejmującej więcej niż jeden powiat;
4) minister właściwy do spraw administracji publicznej - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze obejmującym więcej niż jedno województwo oraz w przypadku, gdy zebrane ofiary mają być zużyte poza granicą państwa.
●Jednocześnie przepisów wskazanej ustawy, a zatem również pozwolenia na zbiórkę, nie stosuje się do:
a) zbierania ofiar na cele religijne, kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie duchownych i członków zakonów, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony;
b) zbiórek, przeprowadzanych w drodze loterii pieniężnych lub fantowych, jeżeli zbiórki te nie są przeprowadzane w miejscach publicznych,
c) zbiórek, przeprowadzanych w lokalach prywatnych wśród grona osób znajomych osobiście przeprowadzającym zbiórkę,
d) zbiórek wśród młodzieży szkolnej w lokalach szkolnych, odbywających się na podstawie pozwolenia władz szkolnych,
e) do zbiórek koleżeńskich w lokalach urzędów publicznych na cele godne poparcia, odbywających się na podstawie pozwolenia przełożonego urzędu.
●W zakres niniejszego przepisu nie wchodzą towary akcyzowe, czyli towary objęte podatkiem akcyzowym, wymienione w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym.
2) dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia dotychczasowego, aczkolwiek nie ujmuje już ono zbycia prawa użytkowania wieczystego takich gruntów. Obecnie ustanowienie lub zbycie użytkowania wieczystego gruntu traktowane jest jako dostawa towaru, a zgodnie ze znowelizowanym od 1 kwietnia 2013 r. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwolnieniu podlega dostawa innych terenów niezabudowanych niż tereny budowlane. Oznacza to, że obrót gruntami jest objęty zwolnieniem, z wyjątkiem gruntów traktowanych jako tereny budowlane. Dotyczy to również zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntów innych niż traktowane jako tereny budowlane.
●Komentowany przepis wskazuje, że zwolnieniu podlega dzierżawa gruntów, ale wyłącznie przeznaczonych na cele rolnicze. Jest to zatem zwolnienie z opodatkowania usługi i zakres przedmiotowy zawężono wyłącznie do gruntów o określonym przeznaczeniu.
●Przez pojęcie przeznaczenia należy rozumieć status prawny gruntów, określonych np. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie faktyczny zamiar właściciela gruntu.
●Zwolnienie obejmuje dzierżawę gruntów, bez doprecyzowania, czy na gruncie mogą znajdować się budynki lub budowle. Przyjąć należy, że pełnienie przez te budynki funkcji związanej z celem rolniczym będzie uprawniało do zwolnienia gruntu z takimi zabudowaniami z VAT. Dzierżawa wyłącznie budynków nie została objęta zwolnieniem, a jedyny przepis w tym zakresie dotyczy wynajmu budynków mieszkalnych (art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT).
3) usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 68.32.11.0 i PKWiU ex 68.32.12.0);
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia dotychczasowego. Dotyczy ono usług świadczonych przez zarządców nieruchomości.
●Określenie w przepisie odniesienia do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług należy wiązać z art. 5a ustawy o VAT, zgodnie z którym towary lub usługi będące przedmiotem czynności opodatkowanych, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Tak jest w niniejszym przypadku. Przy czym używany przez ustawodawcę skrót ex oznacza, iż zakres wyrobów lub usług objętych daną stawką lub zwolnieniem jest węższy niż określony w danym grupowaniu.
●Zwolnienie odnosi się wyłącznie do nieruchomości mieszkalnych. Przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia "nieruchomość mieszkalna", w tym zakresie należy zatem powołać się na definicję zawartą w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). W świetle tej klasyfikacji budynki dzielą się na mieszkalne (sekcja 1 dział 11) i niemieszkalne (sekcja 1 dział 12). Budynki mieszkalne wg PKOB to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych, natomiast w przypadkach gdy proporcja powierzchni wykorzystywanej na cele mieszkalne jest mniejsza, budynek klasyfikowany jest jako niemieszkalny (rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz.U. nr 112, poz. 1316 ze zm.).
●Zwolnienie uzależnione jest od mieszkalnego charakteru całej zarządzanej nieruchomości, nie zaś od przeznaczenia poszczególnych, znajdujących się w niej lokali. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy zarządzanie odnosi się nie do nieruchomości jako całości, ale do pojedynczego lokalu znajdującego się w tej nieruchomości. W tej sytuacji bowiem taki pojedynczy lokal należy traktować jak odrębną nieruchomość (por. interpretacja ministra finansów z 18 marca 2014 r., nr IBPP3/443-1527/13/LŻ).
4) import towarów objętych:
a) procedurą tranzytu, składu celnego, przetwarzania pod kontrolą celną, w rozumieniu przepisów celnych,
b) procedurą dopuszczenia do obrotu uprzednio wywiezionych w ramach procedury uszlachetniania biernego, jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów, a naprawa dokonywana jest nieodpłatnie w wykonaniu umowy gwarancyjnej
- pod warunkiem że na podstawie przepisów celnych nie powstał obowiązek uiszczenia cła;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia dotychczasowego. Odnosi się ono do zastosowania poszczególnych procedur celnych na przemieszczanych towarach i związane jest z ich specyfiką.
●Procedura tranzytu jest jedną z procedur zawieszających. Co do zasady jest to przemieszczanie towarów niewspólnotowych (lub czasami towarów wspólnotowych) z jednego do drugiego miejsca, znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej. Dlatego wyróżnia się procedurę tranzytu wewnętrznego oraz zewnętrznego. W pierwszym przypadku jest to przemieszczenie towarów wspólnotowych pomiędzy dwoma krajami Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego, bez zmiany ich statusu celnego. Procedura tranzytu zewnętrznego polega na przemieszczeniu na obszarze Wspólnoty towarów niewspólnotowych, które nie podlegają w tym czasie należnościom celnym przywozowym lub innym opłatom oraz środkom polityki handlowej. W określonych przypadkach procedura tranzytu wewnętrznego dotyczy również towarów wspólnotowych.
●Skład celny to również procedura zawieszająca, która umożliwia składowanie na terenie Unii Europejskiej towarów niewspólnotowych bez objęcia ich należnościami przywozowymi. Pozwala na odroczenie płatności celnych aż do momentu wprowadzenia towaru na unijny obszar ceny.
●Procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej towarów niewspólnotowych na określony czas potrzebny do poddania ich określonym procesom przetwarzania (zmieniających ich rodzaj lub stan) w celu wytworzenia gotowych produktów (produktów przetworzonych) oraz dopuszczenie do obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów po zapłaceniu należności celnych przywozowych właściwych dla tych produktów. Przy czym dopuszczenie towarów na wspólnotowy obszar celny po zamknięciu procedury podlegać będzie opodatkowaniu na warunkach właściwych dla ich importu. Jest ona stosowana, gdy produkcja określonego wyrobu jest bardziej opłacalna na terytorium Unii Europejskiej lub gdy przywożone towary, przed dopuszczeniem ich na teren Unii, muszą być dostosowane do wymagań wspólnotowych.
●Procedura uszlachetniania biernego pozwala na dokonanie czasowego wywozu poza obszar celny Unii Europejskiej towarów wspólnotowych (towarów wywożonych czasowo) w celu poddania ich określonym procesom uszlachetniania oraz na dopuszczenie do obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów (produktów kompensacyjnych). W wyniku dopuszczenia do obrotu produkty kompensacyjne mogą być całkowicie lub częściowo zwolnione z należności celnych przywozowych. W analizowanym przypadku procedura musi mieć charakter nieodpłatny.
●Scharakteryzowane pokrótce procedury celne muszą spełniać wymogi prawa celnego, w szczególności w zakresie ewidencji oraz zgłoszeń dokonywanych transakcji. Ponadto, zgodnie z tymi przepisami, nie może powstać obowiązek poboru cła przywozowego. Przy takich założeniach zwolnienie w VAT umożliwia nieobciążenie tym podatkiem opisanych transakcji. Przy czym istotne jest istnienie zwolnienia, a nie wyłączenia z VAT. W drugim bowiem przypadku mogłoby dojść do objęcia niektórych zdarzeń podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 ze zm. dalej: ustawa o PCC). Przy czym w odniesieniu do transakcji w składzie celnym zastosowanie będzie miało wyłączenie z art. 2 pkt 5 ustawy o PCC.
5) import paliwa, zwolnionego od cła na podstawie przepisów celnych, przewożonego w standardowym zbiorniku środka transportu przeznaczonego do działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy, w ilości nieprzekraczającej 600 litrów;
●Zwolnienie to zawęża treść par. 13 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia dotychczasowego. W poprzednim rozporządzeniu liczba maksymalna przewożonych litrów paliwa uzależniona była od rodzaju pojazdu i wynosiła 600 litrów. Niemniej jednak była możliwość przewiezienia 200 litrów w standardowym zbiorniku pojemnika specjalnego przeznaczenia. Obecnie tej możliwości już nie ma. Odwołanie do art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT dotyczy wyłącznie katalogu pojazdów, w których może być przewożone paliwo.
6) import paliwa zwolnionego od cła na podstawie przepisów celnych, przewożonego w standardowych zbiornikach statków powietrznych lub jednostek pływających;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia dotychczasowego.
●Związane jest ono z przewożeniem przez jednostki pływające oraz statki powietrzne paliwa niezbędnego do ich ruchu.
7) usługi świadczone pomiędzy:
a) jednostkami budżetowymi,
b) samorządowymi zakładami budżetowymi,
c) jednostkami budżetowymi i samorządowymi zakładami budżetowymi
- z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia dotychczasowego. Należy wskazać, iż zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FPS 1/13), gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Tym samym przepis dotyczy świadczenia usług pomiędzy gminą (powiatem, województwem) jako podatnikami tego podatku a samorządowymi zakładami budżetowymi.
●Z zakresu zwolnienia wyłączone zostały usługi dostarczania i odbioru wody, ścieków, zbierania odpadów, zamiatania śmieci oraz usuwania śniegu i pozostałe usługi sanitarne.
8) usługi obozów, kolonii lub usługi o podobnym charakterze, organizowane przez szkoły i inne jednostki objęte ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), świadczone wyłącznie na rzecz dzieci i młodzieży z tych szkół i jednostek;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia dotychczasowego.
Zgodnie z art. 2 ustawy o systemie oświaty, obejmuje ona swoim zakresem zarówno przedszkola i szkoły, jak również:
● placówki oświatowo-wychowawcze, w tym szkolne schroniska młodzieżowe, umożliwiające rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie z różnych form wypoczynku i organizacji czasu wolnego;
● placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych;
● placówki artystyczne - ogniska artystyczne umożliwiające rozwijanie zainteresowań i uzdolnień artystycznych;
● poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne udzielające dzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a także pomocy uczniom w wyborze kierunku kształcenia i zawodu;
● młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodki umożliwiające dzieciom i młodzieży, w tym dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki;
● placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania;
● zakłady kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli;
● biblioteki pedagogiczne;
● kolegia pracowników służb społecznych.
●Zwolnienie obejmuje wyłącznie realizację świadczeń przez wymienione podmioty na rzecz dzieci i młodzieży tych szkół i jednostek. Oznacza to, iż w praktyce podmioty te zobowiązane są prowadzić ewidencję osób korzystających z ich usług, tak aby w przypadku ewentualnej kontroli wykazać, iż korzystającymi były tylko dzieci i młodzież z tych podmiotów. W odniesieniu do pozostałej grupy osób korzystających z obozów, kolonii i usług o podobnych charakterze, szkoły i podmioty powinny naliczać VAT.
●W praktyce można się również spotkać ze stanowiskiem organów podatkowych, iż organizacja kolonii, obozów i innych form wypoczynku dzieci i młodzieży korzystać będzie ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT. Przykładowo w interpretacji ministra finansów z 28 stycznia 2014 r., nr ILPP2/443-1054/13-2/MR, organ potwierdził stanowisko podatnika, zgodnie z którym przychody osiągnięte z tytułu organizacji wypoczynku przez podatnika zgodnie z przepisami o systemie oświaty dotyczącymi organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej w okresach ferii letnich i zimowych zwolnione będą z opodatkowania podatkiem od towarów i usług - korzystać będą ze zwolnienia od opodatkowania zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT. W uzasadnieniu wskazano, iż wypoczynek dla dzieci i młodzieży szkolnej organizowany będzie na podstawie przepisów o systemie oświaty. Artykuł 92a tego aktu prawnego wskazuje, że w czasie wolnym od zajęć szkolnych dla uczniów mogą być organizowane kolonie, obozy i inne formy wypoczynku. Podlega on obowiązkowemu zgłoszeniu właściwemu kuratorowi oświaty. Na okoliczność dopełnienia obowiązku zgłoszenia wydawane jest przez kuratora oświaty zaświadczenie. Bez wątpienia więc organizowany przez podatnika wypoczynek będzie wykonywany w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Ponadto wypoczynek jest świadczeniem usług w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Istotą wskazanych wyżej form wypoczynku jest to, że organizator sprawuje opiekę nad powierzonymi dziećmi i młodzieżą i jest to jedno z podstawowych zadań organizatora. Rozporządzenie w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania, wydane na podstawie ustawy o systemie oświaty wskazuje, że organizator wypoczynku musi zapewnić właściwą opiekę oraz wskazuje szczegółowe warunki sprawowania opieki. Stąd wynika, że usługa organizowania wypoczynku polega na sprawowaniu opieki nad dziećmi i młodzieżą.
●Przytoczone w interpretacji stanowisko oznacza, że zwolnienie obozów, kolonii itd. następuje w oparciu o przepisy ustawy. Tym samym zwolnienie określone treścią rozporządzenia byłoby niezasadne, gdyż obejmuje węższy zakres stanów faktycznych niż przepis ustawowy.
9) czynności wykonywane na rzecz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali mieszkalnych, za które są pobierane opłaty zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1222);
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia dotychczasowego. Analizując treść wskazanego przepisu należy wskazać, iż zgodnie ze wskazaną ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych, wyłącznie art. 4 ust. 4 tej ustawy odnosi się do osób niebędących członkami spółdzielni. W świetle tego przepisu właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych. Są oni również obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu. Obowiązki te wykonują przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni.
●Wskazać należy na niespójność tego zwolnienia z treścią całego art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Przede wszystkim, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 11 ustawy o VAT, zwolnieniu podlegają czynności wykonywane na rzecz członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, członków spółdzielni będących właścicielami lokali mieszkalnych lub na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych niebędących członkami spółdzielni, za które są pobierane opłaty, zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Zgodnie z systematyką art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, do osób niebędących członkami spółdzielni odnosi się jeszcze art. 4 ust. 11 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, są obowiązane uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni. W konsekwencji osoby te nie zostały objęte zwolnieniem, gdyż zarówno treść komentowanego przepisu rozporządzenia, jak i zwolnienie ustawowe pomijają tę grupę osób.
10) czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, za które pobierane są opłaty, wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali, tworzących w określonej nieruchomości tę wspólnotę;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 16a rozporządzenia dotychczasowego. Zwalnia ono wydatki ponoszone przez członków wspólnoty mieszkaniowej na jej wspólne utrzymanie, ale tylko w zakresie lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe. A contrario przyjąć należy brak zwolnienia w odniesieniu do lokali komercyjnych lub lokali mieszkalnych, ale wykorzystywanych na cele niemieszkalne. Dla wspólnoty oznacza to obowiązek prowadzenia stosownej ewidencji, w szczególności odnoszącej się do drugiej grupy lokali mieszkalnych. Częstą praktyką jest bowiem wykorzystywanie lokali mieszkalnych na cele komercyjne, bez informowania o tym wspólnoty.
11) czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub właścicieli lokali mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 266, z późn. zm.) lub opłaty pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367, z późn. zm.), jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 16b rozporządzenia dotychczasowego. Przepis dotyczy m.in. najemców i dzierżawców lokali, których właścicielami są członkowie wspólnoty.
●Opłaty pośrednie, to zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 13 ustawy o zakwaterowaniu, opłaty za energię cieplną, elektryczną, gaz, wodę oraz za odbiór nieczystości stałych i płynnych.
12) usługi o podwyższonej opłacie, o których mowa w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), świadczone w celu zebrania środków pieniężnych w trakcie zbiórki publicznej organizowanej przez organizację pożytku publicznego, z wyjątkiem usług przedpłaconych;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia dotychczasowego.
●Usługi o podwyższonej opłacie to zgodnie z art. 64 prawa telekomunikacyjnego, usługi telekomunikacyjne z dodatkowym świadczeniem, które może być realizowane przez inny podmiot niż dostawca usługi telekomunikacyjnej. Są to najczęściej numery, dla których opłata za jednostkę czasu jest kilkukrotnie wyższa od standardowej kwoty oferowanej przez operatora.
●Zwolnienie dotyczy wyłącznie opłat, które są przedmiotem zbiórki publicznej organizowanej przez organizację pożytku publicznego. Zwolnienie to ma charakter mieszany: przedmiotowo-podmiotowy. Do jego realizacji muszą zaistnieć zarówno przesłanki związane z odbiorcą tych kwot, jak też podwyższona opłata za świadczenie usługi telekomunikacyjnej
13) usługi w zakresie kształcenia, inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia dotychczasowego.
●Zgodnie ze wskazanym przepisem ustawy zwolnieniu podlegają usługi świadczone przez:
● jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,
● uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym
- oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych.
Komentowany przepis ma charakter rozszerzający zwolnienie ustawowe. Obejmuje on bowiem swoim zakresem wszystkie czynności w zakresie kształcenia, świadczone przez wymienione w jego treści podmioty.
●Taka treść budzi wątpliwości co do jej zgodności z zasadami legislacji, gdyż rozszerza ona zwolnienie ustawowe przepisami wykonawczymi. Jest to niezgodne z art. 217 Konstytucji RP, który nakazuje określanie zwolnień (w tym również zwolnień w VAT) wyłącznie w treści przepisów o randze ustawy. Niemniej jednak dotychczas nie była badana relacja zgodności z ustawą tego przepisu przez Trybunał Konstytucyjny.
14) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia dotychczasowego.
●Komentowany przepis jest uzupełnieniem art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT, gdzie zwolnieniu podlega świadczenie usługi całkowicie finansowanej ze środków publicznych. W tym wypadku rozporządzenie zmniejsza ten udział do 70 proc.
15) świadczenie usług międzynarodowego przewozu drogowego polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państw trzecich, które nie pobierają podatków lub opłat o podobnym charakterze od przewozów osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium kraju, przez podatników podatku od towarów i usług, zwanych dalej "podatnikami", mających siedzibę działalności gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu poza terytorium kraju;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia dotychczasowego.
●Obejmuje zwolnienie na zasadzie wzajemności od okazjonalnych przewozów przez terytorium Polski osób autobusami, zarejestrowanymi poza Unią Europejską, przez podatników z siedzibą w takich krajach. Zwolnienie to ma na celu równanie obciążeń publicznoprawnych z tymi, które są w kraju siedziby przewoźnika lub rejestracji tych autobusów.
16) import towarów przez instytucje lub organy Unii Europejskiej, posiadające siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium kraju - do celów służbowych tych instytucji lub organów;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia dotychczasowego. Związane jest ze zwolnieniem importu towarów (a nie usług) przez instytucje lub organy Unii Europejskiej. Przy czym zwolnienie to obejmuje wyłącznie zakup na cele służbowe tych instytucji lub organów.
17) świadczenie usług i dostawę towarów, z wyłączeniem towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, inną niż wymieniona w pkt 1, wykonywane przez podmioty, których działalność jest zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18, 22, 24, 26 i 31-33 ustawy, w związku z organizowaniem imprez połączonych ze zbiórką pieniędzy wyłącznie na potrzeby tej działalności zwolnionej, pod warunkiem że:
a) środki pieniężne pozyskane z tych czynności zostaną przeznaczone w całości na potrzeby działalności zwolnionej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18, 22, 24, 26 i 31-33 ustawy,
b) zwolnienie od podatku nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji,
c) podmioty, o których mowa w zdaniu wstępnym, nie naruszają przepisów o zbiórkach publicznych;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 23 rozporządzenia dotychczasowego.
●Przepis ten dotyczy enumeratywnej grupy podmiotów wymienionych w ustawie, do których należą:
● podmioty lecznicze;
● regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, rodzinne domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej;
● wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę:
- domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające zezwolenie wojewody;
- placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuńcze;
● placówki specjalistycznego poradnictwa, inne niż wymienione powyżej placówki zapewniające całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę oraz specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;
● podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi do lat 3;
● jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania oraz uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym;
● kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przepisach o stosunku państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych oraz organizacje powołane do realizacji celów o charakterze politycznym, związkowym, patriotycznym, filozoficznym, filantropijnym lub obywatelskim;
● kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu;
● podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, oraz indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
●Na potrzeby zwolnienia podmioty te muszą spełniać dodatkowe trzy przesłanki. Przede wszystkim środki pozyskane ze zbiórki muszą przeznaczać na potrzeby działalności zwolnionej. W tym miejscu wskazać należy, iż zwolnieniu podlega świadczenie usług lub dostawa towarów, które są świadczone w związku z organizowaniem imprezy połączonej ze zbiórką pieniędzy. Przy czym zbiórka ta powinna być przeprowadzona zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów o zbiórkach pieniężnych.
●O ile dwie powyższe przesłanki są relatywnie jednoznaczne, o tyle wątpliwości pojawiają w przypadku zastrzeżenia, iż komentowane zwolnienie nie naruszy warunków konkurencji. Przepisy ustaw podatkowych nie definiują, kiedy mamy do czynienia z takim naruszeniem. Odnosząc się do ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. nr 50, poz. 331 ze zm.), jej art. 6 wskazuje na przypadki naruszenia konkurencji poprzez porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym. W szczególności, w odniesieniu do ustalenia ceny, naruszenie takie zachodzi m.in. gdy dojdzie do:
● ustalania, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży towarów;
● uzgodnienia przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, w szczególności zakresu prac lub ceny.
●W świetle przepisów ustawy o VAT ustalenie ceny zawsze obejmuje wartość netto oraz VAT. Brak tego podatku zmniejsza wartość sprzedaży o jego kwotę, aczkolwiek należy pamiętać o braku odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów lub usług do sprzedaży zwolnionej. W konsekwencji istnieją dwie możliwości interpretacji zapisu dotyczącego warunków konkurencji:
● jeżeli podatnik porównuje wyłącznie cenę sprzedaży, to zawsze podmiot zwolniony będzie "bardziej" konkurencyjny; sytuacja taka będzie miała miejsce wówczas, gdy podmiot świadczący usługę nie nabywa żadnych towarów i usług w związku z jej realizacją; dla podmiotu świadczącego usługę lub dostawę towaru objętą stawkami w VAT, obniżenie ceny do kwoty netto (jako porównywalnej do ceny podatnika zwolnionego) będzie wiązało się z obniżeniem marży na sprzedaży;
● jeżeli przy porównaniu uwzględnimy również podatek naliczony, to różnica w cenie nie powinna wystąpić, tj. podatnik sprzedający produkty objęte stawkami podatku, mając możliwość odliczenia podatku naliczonego, powinien oferować towary i usługi w kwocie brutto na poziomie zbliżonym do ceny podatnika zwolnionego. Ten drugi bowiem musi uwzględnić w cenie również kwotę nieodliczonego podatku naliczonego.
●Podsumowując, pojęcie naruszenia warunków konkurencji jest w tym wypadku kontrowersyjne, ponieważ trudno w praktyce jednoznacznie stwierdzić, jakie przesłanki decydować będą o zachowaniu lub braku zachowania warunków konkurencji.
18) usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane przez uczelnie medyczne;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 24 rozporządzenia dotychczasowego.
●Świadczenie takich usług korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 oraz pkt 19a ustawy o VAT. Uwzględniając podmioty, które wymienia ustawa, treść komentowanego przepisu rozszerza tą grupę również na uczelnie medyczne. W konsekwencji, analogicznie jak w pkt 13 komentowanego paragrafu, treść tej części rozporządzenia może być postrzegana jako niezgodna z art. 217 Konstytucji RP.
19) usługi turnusów rehabilitacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721, z późn. zm.) świadczone na zasadach określonych w tej ustawie oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane przez podmioty inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy;
●Zwolnienie to jest powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia dotychczasowego.
●Komentowane zwolnienie odnosi się wyłącznie do usług organizacji turnusów rehabilitacyjnych w rozumieniu powołanej ustawy. Taka forma rehabilitacji zaliczona jest do kategorii rehabilitacji społecznej (art. 10 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) i pod pojęciem turnusu rozumie się zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu (art. 10c ust. 1 ustawy).
●Organizatorem turnusów mogą być (art. 10c ust. 2 ustawy):
● osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą co najmniej przez 2 lata działalność na rzecz osób niepełnosprawnych i uzyskały wpis do rejestru organizatorów prowadzonego przez wojewodę;
● wyłącznie w ośrodkach, które uzyskały wpis do rejestru ośrodków prowadzonego przez wojewodę - z wyłączeniem turnusów organizowanych w określonej ustawą formie.
●Z kolei odniesienie w treści komentowanego przepisu do art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT zawęża grupę podmiotów uprawnionych do skorzystania z tego zwolnienia wyłącznie do podmiotów leczniczych, które organizują turnusy w ramach działalności leczniczej. W odniesieniu do pozostałych osób zwolnienie to nie będzie miało zastosowania.
20) (uchylony).
●Zwolnienie to było powtórzeniem par. 13 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia dotychczasowego.
Obejmowało ono:
● dostawę samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy nabyciu tych samochodów i pojazdów przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 50 proc. lub 60 proc. kwoty podatku:
● określonej w fakturze lub
● wynikającej z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34 ustawy, lub
● należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, lub
● należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest nabywca
- nie więcej jednak niż odpowiednio 5000 zł lub 6000 zł, jeżeli te samochody i pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy.
●Zwolnienie to zostało uchylone 31 marca 2014 r. treścią par. 1 rozporządzenia ministra finansów z 19 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz.U. z 2014 r. poz. 369).
●W praktyce zmiana ta oznacza, że podatnik zbywający pojazd uprawniający do częściowego odliczenia podatku naliczonego, do końca marca br. miał obowiązek zastosować stawkę ZW. Po tej dacie zbycie takiego samochodu jest czynnością opodatkowaną, do której stosuje się art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
●Ustęp 2 komentowanego paragrafu stanowi doprecyzowanie zwolnień wymienionych w ust. 1. W konsekwencji warunki stosowania zwolnień opisanych powyżej należy analizować z uwzględnieniem poniższych regulacji.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się, pod warunkiem że:
1) organizacja pożytku publicznego nie narusza warunków lub zasad działania określonych w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie;
2) środki pieniężne uzyskane z dostawy towarów, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zostaną przeznaczone w całości na cele określone w pozwoleniu na przeprowadzenie przez tę organizację pożytku publicznego zbiórki publicznej, uzyskanym zgodnie z przepisami o zbiórkach publicznych;
3) nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji.
●Warunki funkcjonowania organizacji pożytku publicznego określone zostały w art. 20 wskazanej w tym przepisie ustawy. Musi ona spełniać łącznie następujące wymagania:
1) prowadzić działalność pożytku publicznego na rzecz ogółu społeczności lub określonej grupy podmiotów, pod warunkiem że grupa ta jest wyodrębniona ze względu na szczególnie trudną sytuację życiową lub materialną w stosunku do społeczeństwa;
2) może prowadzić działalność gospodarczą wyłącznie jako dodatkową w stosunku do działalności pożytku publicznego;
3) nadwyżkę przychodów nad kosztami przeznacza na działalność określoną w punkcie pierwszym;
4) ma statutowy kolegialny organ kontroli lub nadzoru, odrębny od organu zarządzającego i niepodlegający mu w zakresie wykonywania kontroli wewnętrznej lub nadzoru, przy czym członkowie organu kontroli lub nadzoru:
● nie mogą być członkami organu zarządzającego ani pozostawać z nimi w związku małżeńskim, we wspólnym pożyciu, w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa lub podległości służbowej,
● nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe,
● mogą otrzymywać z tytułu pełnienia funkcji w takim organie zwrot uzasadnionych kosztów lub wynagrodzenie w wysokości nie wyższej niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedni;
5) członkowie organu zarządzającego nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;
6) statut lub inne akty wewnętrzne organizacji zabraniają:
● udzielania pożyczek lub zabezpieczania zobowiązań majątkiem organizacji w stosunku do jej członków, członków organów lub pracowników oraz osób, z którymi członkowie, członkowie organów oraz pracownicy organizacji pozostają w związku małżeńskim, we wspólnym pożyciu albo w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwanych dalej "osobami bliskimi",
● przekazywania ich majątku na rzecz ich członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, w szczególności, jeżeli przekazanie to następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach,
● wykorzystywania majątku na rzecz członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, chyba że to wykorzystanie bezpośrednio wynika z celu statutowego,
● zakupu towarów lub usług od podmiotów, w których uczestniczą członkowie organizacji, członkowie jej organów lub pracownicy oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich lub po cenach wyższych niż rynkowe.
●Jak wskazano w komentarzu do pkt 1 ust. 1 niniejszego paragrafu, zezwolenie wydane przez odpowiednie organy musi zawierać określenie przeznaczenia zebranych środków. Dla organizacji oznacza to konieczność udokumentowania przeznaczenia tych środków, zgodnie z treścią zezwolenia.
●Problematyka interpretacji przepisu o naruszeniu konkurencji była już przedmiotem komentarza do ust. 1 przedmiotowego paragrafu.
3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obowiązuje w odniesieniu do towarów:
1) których wartość rynkowa uwzględniająca podatek przekracza 2000 zł - wyłącznie w przypadku, gdy organizacja pożytku publicznego posiada dokumentację pozwalającą na identyfikację darczyńcy i potwierdzającą dokonanie darowizny, a w przypadku darowizny z terytorium państwa trzeciego posiada dodatkowo dokument celny, z którego wynika, że import tych towarów nie korzystał ze zwolnień, o których mowa w art. 81 ustawy;
2) pod warunkiem że nabycie przez organizację pożytku publicznego zostało udokumentowane posiadaną fakturą lub dokumentem celnym potwierdzającym, że import towarów nie korzystał ze zwolnień, o których mowa w art. 81 ustawy.
●Przepis ten, na potrzeby stosowania zwolnienia, nakłada na organizację również obowiązek identyfikacji darczyńcy, jeżeli wartość brutto przekazanej darowizny przekracza 2 tys. zł. Rozporządzenie posługuje się pojęciem wartości rynkowej, która zdefiniowana została w art. 2 pkt 27b ustawy o VAT. W świetle jej treści wartością rynkową jest całkowita kwota, jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy towarów lub świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się w odniesieniu do towarów - kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy.
●W przypadku importu darowizn, nie mogą one podlegać zwolnieniu z VAT na podstawie przepisów art. 47-80 ustawy o VAT, z wyjątkiem rzeczy w bagażu podróżnym i oficjalnych publikacji o charakterze rządowym lub pochodzących z upoważnienia instytucji międzynarodowych.
4. Na potrzeby stosowania zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, za standardowy zbiornik uważa się zbiornik paliwa na stałe zamontowany przez producenta w środkach transportu tego samego rodzaju oraz którego zamontowanie na stałe umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa zarówno do napędu, jak i, w odpowiednim przypadku, do funkcjonowania w trakcie transportu systemu chłodzącego i innych systemów.
●Definicja standardowego zbiornika w treści rozporządzenia jest węższa niż określona treścią art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Ustawa rozszerza to pojęcie dodatkowo o następujące przesłanki:
1) [zbiornik ten] jest przystosowany do środków transportu pozwalających na bezpośrednie wykorzystanie gazu jako paliwa lub do działania innych systemów, w które może być wyposażony środek transportu, lub
2) [zbiornik ten] jest montowany na stałe przez producenta we wszystkich kontenerach tego samego typu co dany kontener i którego stałe wmontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa do pracy w czasie transportu systemów chłodzenia i innych systemów, w jakie kontenery specjalne mogą być wyposażone.
●Na potrzeby wykładni, pomijając pkt 1, który odnosi się do zbiornika gazu, a zatem nie koresponduje ze zwolnieniem z niniejszego paragrafu ust. 1 pkt 6, zwolnienie z rozporządzenia nie obejmuje kontenerów jako odrębnych przedmiotów, w których może być przewożone paliwo.
5. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, ma zastosowanie, pod warunkiem że paliwa:
1) są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione;
2) nie zostaną usunięte z tego środka transportu ani nie będą magazynowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy;
3) nie zostaną odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.
●Dodatkowe warunki określone treścią komentowanego przepisu mają na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu do obrotu paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach pojazdów, statków powietrznych oraz jednostek pływających.
●Przy czym ustawodawca wykluczył również możliwość usuwania paliwa z tych środków transportu, z wyjątkiem okoliczności związanych z ich naprawą.
●Przyjąć należy, iż niewypełnienie wskazanych powyżej warunków skutkować będzie koniecznością opodatkowania przywożonego paliwa przez podatnika krajowego.
6. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 12, ma zastosowanie, pod warunkiem że:
1) dostawca publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej, zwany dalej "dostawcą usługi", zawarł z organizacją pożytku publicznego pisemną umowę dotyczącą przekazania tej organizacji kwoty należnej, w części przekraczającej kwotę zatrzymywaną przez dostawcę usługi, z tytułu świadczonych usług o podwyższonej opłacie dla realizacji zbiórek publicznych przez tę organizację;
2) w umowie, o której mowa w pkt 1, zostały podane numer lub numery, wykorzystywane do świadczenia usługi o podwyższonej opłacie, okres, w którym numer lub numery będą udostępnione na potrzeby zbiórki publicznej, cena jednostkowa usługi ze wskazaniem kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi;
3) dostawca usługi posiada kopię pozwolenia na przeprowadzenie przez organizację pożytku publicznego zbiórki publicznej, uzyskanego zgodnie z przepisami o zbiórkach publicznych;
4) kwota otrzymana za wykonane usługi o podwyższonej opłacie udokumentowana fakturami, o których mowa w pkt 5, z wyjątkiem części tej kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi, zostanie w terminie 45 dni od końca miesiąca, w którym dostawca usługi otrzymał tę kwotę, przekazana na rachunek bankowy organizacji pożytku publicznego;
5) w fakturach za usługi telekomunikacyjne zostanie wyszczególniona liczba połączeń zrealizowanych z wykorzystaniem numeru lub numerów, o których mowa w pkt 2, oraz wartość tych usług z uwzględnieniem kwot, które mają być przekazane organizacji pożytku publicznego, oraz kwot zatrzymywanych przez dostawcę usługi;
6) nabywca usługi o podwyższonej opłacie nie otrzymuje w zamian innego świadczenia, w tym również w postaci prawa do udziału w losowaniu nagród, z wyjątkiem potwierdzenia zainicjowania połączenia, w tym w formie połączenia zwrotnego;
7) organizacja pożytku publicznego nie dokonuje żadnych świadczeń na rzecz dostawcy usługi z tytułu zawarcia umowy, o której mowa w pkt 1, lub w związku z nią, z wyjątkiem informowania o uczestniczeniu dostawcy usługi w zbiórce publicznej, o wysokości kwoty zatrzymywanej przez dostawcę usługi z tytułu wykonywanej usługi oraz przekazywania danych dotyczących dostawcy usługi, w tym jego logo, podczas rozpowszechniania informacji, o których mowa w pkt 2;
8) przed rozpoczęciem świadczenia usługi na podstawie umowy, o której mowa w pkt 1, dostawca usługi podaje do publicznej wiadomości informację o wysokości kwoty zatrzymywanej, o której mowa w pkt 2.
●W komentarzu do ust. 1 niniejszego paragrafu wskazano, iż istotą usług telekomunikacyjnych o podwyższonej opłacie jest obciążenie ich dodatkowymi kosztami, które mogą zostać przekazane na rzecz innego niż firma telekomunikacyjna podmiotu. Określone przez ustawodawcę dodatkowe warunki wskazują, iż jedynym podmiotem, który może być beneficjentem tej dodatkowej kwoty, jest organizacja pożytku publicznego. Świadczenie tej usługi musi być związane z prowadzeniem przez tą organizację zbiórki publicznej.
●Mimo posługiwania się liczbą pojedynczą, nie można wykluczyć podpisywania wielu umów pomiędzy jedną organizacją pożytku publicznego a wieloma operatorami telekomunikacyjnymi. Analogicznie też jeden operator może takie umowy podpisywać z różnymi organizacjami.
●Świadczenie usług o podwyższonej opłacie nakłada na operatora telekomunikacyjnego dodatkowe obowiązki związane z ewidencją wykonywanych połączeń. Jej brak będzie skutkował koniecznością opodatkowania realizowanych usług podstawową stawką podatku.
●Całokształt relacji pomiędzy organizacją pożytku publicznego a operatorem telekomunikacyjnym musi być określony umową cywilnoprawną. Mając na uwadze funkcję i cel takiej umowy, ma ona przede wszystkim zabezpieczyć operatora przed brakiem spełnienia opisanych w tym punkcie przesłanek. W praktyce całokształt ryzyka spoczywa na podmiocie świadczącym usługi telekomunikacyjne, gdyż ze strony organizacji ma ona wyłącznie obowiązek przedłożenia zezwolenia na prowadzenie zbiórki publicznej. Tym samym to firma telekomunikacyjna powinna być zainteresowana przygotowaniem odpowiedniej umowy i nadzorem nad jej prawidłowym wykonaniem.
7. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 12, stosuje się do kwoty należnej z tytułu wykonywanych usług o podwyższonej opłacie, w części przekraczającej kwotę zatrzymywaną przez dostawcę usługi.
●Mając na uwadze, że przy realizacji usługi telekomunikacyjnej o podwyższonej opłacie całkowity jej koszt składa się z dwóch czynników: wynagrodzenia firmy telekomunikacyjnej oraz dodatkowego narzutu, ustawodawca zwolnił z podatku wyłącznie nadwyżkę nad kosztem realizacji usługi (wynagrodzeniem firmy telekomunikacyjnej). W konsekwencji szczególnego znaczenia nabiera ewidencja prowadzona przez tę firmę, o której mowa w punkcie powyższym, a która ma wskazywać całkowite koszty wykonywanych połączeń.
8. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.
9. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, lub
2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
●Dwa powyższe punkty dotyczą zwolnień związanych z kształceniem, usług w zakresie opieki medycznej oraz usługi turnusów rehabilitacyjnych. Ich treść jest powtórzeniem art. 43 ust. 17 oraz ust. 17a ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z tymi przepisami:
● zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a ustawy o VAT, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
● nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a ustawy o VAT lub
● ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia;
● dodatkowo zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a ustawy o VAT, mają zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.
●Wskazane przepisy, zarówno ustawy, jak i rozporządzenia, po raz pierwszy odnoszą się do opodatkowania świadczeń złożonych. Problematyka ta nie była dotychczas regulowana normatywnie, a konsekwencje praktyczne były oparte na orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
●W świetle treści komentowanego przepisu zwrócić uwagę należy na trzy aspekty:
● pojęcia "ścisłości" usług dodatkowych do usługi podstawowej, którą jest usługa zwolniona;
● niezbędności tych usług dodatkowych w relacji do zwolnionej usługi podstawowej, oraz
● naruszenia zasad konkurencji, poprzez obniżenie cen usług dodatkowych, w relacji do innych podatników świadczących tego typu usługi.
●Problematyka wykładni naruszania zasad konkurencji przez stosowanie zwolnienia została już poruszona w poprzednich częściach komentarza, stąd też nie będzie przedmiotem dalszych rozważań.
●Dwa pierwsze pojęcia należy, w świetle wykładni językowej, interpretować w ten sposób, że usługa dodatkowa, aby mogła korzystać ze zwolnienia, musi być ściśle związana z usługą podstawową, i jednocześnie jej zaistnienie musi być niezbędne do wykonania usługi podstawowej. A contrario zatem, jeżeli usługa dodatkowa nie jest ściśle związana z usługą podstawową, lub jest związana ściśle, ale jej świadczenie nie jest warunkiem niezbędnym do realizacji usługi podstawowej, nie może ona korzystać ze zwolnienia określonego tymi przepisami.
●Zarówno pojęcie "ścisłości", jak i "niezbędności" nie są zdefiniowane przepisami podatkowymi. Posługując się słownikiem języka polskiego, jedna z definicji ścisłości w zakresie związków i relacji wskazuje na »bardzo bliski, bezpośredni«. Z kolei niezbędny to »koniecznie potrzebny«. Semantyka języka polskiego nie wyjaśnia jednoznacznie, w jakich sytuacjach usługi dodatkowe należałoby objąć stawką zwolnioną. Przyjąć należy, iż znaczenie ścisłości i niezbędności można rozumieć w ten sposób, iż brak usługi dodatkowej uniemożliwiałby świadczenie usługi głównej. Innymi słowy usługa dodatkowa nie tyle uzupełnia usługę główną, ale warunkuje możliwość jej świadczenia. Odnosząc się w tym zakresie do praktyki, można wskazać przykładowo:
● wyrok UE Trybunału Sprawiedliwości z 1 grudnia 2005 r. w połączonych sprawach Ygeia AE (C-394/04 i C-395/05), gdzie stwierdzono, iż dostęp do telefonów oraz wynajem telewizorów pacjentom szpitali nie jest usługą ściśle związaną z usługą opieki szpitalnej i medycznej;
● wyrok UE Trybunału Sprawiedliwości z 14 czerwca 2007 r. w sprawie C-434/2005: Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/ West-Friesland (Horizon College) przeciwko Staatssecretaris van Financiën, gdzie sąd wskazał, że świadczenie usług "ściśle związanych" z działalnością edukacyjną zachodzi wówczas, jeśli jest ono środkiem do lepszego korzystania z nauczania traktowanego jako świadczenie główne, o ile jednak sąd krajowy stwierdzi spełnienie następujących warunków:
- zarówno to świadczenie główne, jak i ściśle z nim związane udostępnienie nauczyciela dokonywane są przez podmioty, o których mowa w powołanym art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy, z uwzględnieniem ewentualnych warunków, jakie dane państwo członkowskie mogło wprowadzić na podstawie ust. 2 lit. a tego przepisu,
- omawiane świadczenie - polegające na udostępnieniu nauczyciela - ma taki charakter lub taką jakość, że bez odwołania się do tej usługi nie byłoby gwarancji, iż nauczanie prowadzone przez instytucję przejmującą, czyli nauczanie, z którego korzystają jej uczniowie lub studenci, miałoby równoważną wartość, oraz
- udostępnienie nauczyciela nie ma głównie na celu osiągnięcia dodatkowego dochodu poprzez dokonywanie transakcji stanowiących bezpośrednią konkurencję w stosunku do działalności przedsiębiorstw wykonujących działalność gospodarczą, objętej podatkiem od wartości dodanej.
● interpretacja ministra finansów z 12 lipca 2013 r. (nr IPPP2/443-518/13-4/MM), gdzie wymienione w jej treści czynności związane z utrzymaniem aeroklubu zostały uznane przez organ podatkowy jako czynności ścisłe i niezbędne do realizacji podstawowych celów takiego podatnika.
●W odniesieniu do usług medycznych warto także wskazać na jedną z najnowszych interpretacji ministra finansów z 15 stycznia 2014 r. (nr IPTPP1/443-774/13-11/MH). W ocenie organu podatkowego usługi są ściśle związane z opieką szpitalną i medyczną (leczeniem szpitalnym i medycznym) jedynie wówczas, gdy są one rzeczywiście świadczone jako usługi pomocnicze względem takiej opieki świadczonej pacjentom jako świadczenie główne, tylko wówczas, jeżeli wpisują się one w logiczny sposób w ramy świadczenia tejże opieki i stanowią w procesie świadczenia tejże opieki niezbędny etap, aby osiągnąć cele terapeutyczne, którym służą, gdyż jedynie takie usługi mogą mieć wpływ na koszty opieki zdrowotnej, która staje się dostępna w drodze zwolnienia od podatku. W dalszej części organ przywołał orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, gdzie wskazał, iż zgodnie z jego orzecznictwem pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych (wyrok w sprawie Peter d’Ambrumenil, Dispute Resolution Services Ltd v. Commissioners of Customs and Excise, C-307/01). Jeżeli podstawowym celem danego świadczenia nie są diagnoza, opieka bądź leczenie chorób lub zaburzeń zdrowia (tj. świadczeniu nie przyświeca cel terapeutyczny), świadczenie takie nie podlega zwolnieniu z VAT. Takie stanowisko było prezentowane przez Trybunał Sprawiedliwości UE w licznych orzeczeniach (wyrok z 20 listopada 2003 r. w sprawie Peter d’Ambrumenil, C-307/01; wyrok z 20 listopada 2003 r. w sprawie Margarete Unterpertinger, C-212/01; wyrok z 10 września 2002 r. w sprawie Kügler, C-141/00). W orzeczeniu w sprawie Peter d’Ambrumenil TSUE wskazał przykładowe usługi medyczne, które ze względu na spełnienie wskazanego warunku (celu terapeutycznego) - podlegają zwolnieniu z VAT, oraz takie, w stosunku do których zwolnienie nie ma zastosowania. Zgodnie z pkt 61 ww. wyroku, gdy usługa medyczna polega na sporządzeniu specjalistycznego raportu medycznego, oczywiste jest to, że dla wykonania tej usługi konieczne są specjalistyczne kwalifikacje i wiedza medyczna osoby oraz to, że może łączyć się z czynnościami typowymi dla zawodu medycznego, takimi jak badanie pacjenta czy analiza medycznej historii, wówczas głównym celem tej usługi nie jest ochrona, w tym zachowanie, jak i odratowanie zdrowia osoby, do której raport się odnosi. Taka usługa, której celem jest dostarczenie odpowiedzi na pytania postawione w zleceniu sporządzenia raportu, jest wykonywana w celu umożliwienia osobie trzeciej podjęcia decyzji pociągającej za sobą prawne konsekwencje dla osoby zainteresowanej lub innych osób. Prawdą jest to, że taki specjalistyczny medyczny raport może być sporządzony na żądanie osoby zainteresowanej i może pośrednio przyczynić się do ochrony zdrowia tej osoby poprzez wykrycie nowego problemu zdrowotnego lub poprzez skorygowanie wcześniejszej diagnozy, jednakże główny cel każdej usługi tego typu polega na spełnieniu prawnego lub umownego warunku wymaganego przez inne podmioty w ramach procesu podejmowania określonych decyzji. Taka usługa medyczna nie może korzystać ze zwolnienia z VAT. Ponadto w myśl pkt 64 wyroku w sprawie C-307/01, gdy zaświadczenie o stanie zdrowia jest wymagane przez osobę trzecią jako warunek poprzedzający wykonywanie przez osobę zainteresowaną określonej działalności zawodowej lub wykonywanie określonej czynności zależnej od pełnej fizycznej zdolności tej osoby, głównym celem tej usługi świadczonej przez lekarza jest dostarczenie osobie trzeciej elementu koniecznego dla podjęcia określonej decyzji. Taka usługa medyczna nie ma zasadniczo na celu ochrony zdrowia osób, które zamierzają wykonywać określone rodzaje działalności, nie może więc być objęta zwolnieniem z podatku.
●Wśród usług, do których zwolnienie nie może znajdować zastosowania, Trybunał Sprawiedliwości UE wymienił:
● wydawanie poświadczeń stanu zdrowia celem otrzymywania renty wojskowej,
● przeprowadzanie badań medycznych celem określenia istnienia i wielkości szkód poniesionych przez osoby fizyczne w przypadku postępowań sądowych dotyczących uszkodzeń ciała,
● przeprowadzanie badań lekarskich celem sporządzenia raportu dotyczącego zaniedbań lekarskich w przypadku postępowań sądowych dotyczących takich zaniedbań,
● przygotowywanie raportów medycznych dotyczących wyżej wymienionych spraw oraz raportów medycznych opartych o notatki lekarskie bez przeprowadzania dodatkowych badań lekarskich w wyżej wymienionych sprawach.
● pobieranie próbek DNA dla celów ustalenia ojcostwa (orzeczenie w sprawie C-384/98 Dotter vs Wllimaier).
●Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie Margarete Unterpringer vs Pensionsversicherungsanstalt der Arbiter C-212/01 stwierdził, iż "(...) to cel usługi medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z VAT. Dlatego też jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana, pozwala ustalić, że jej głównym celem nie jest ochrona zdrowia, włączając w to utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz udzielanie porad wymaganych przed podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne, zwolnienie nie ma zastosowania do takiej usługi". Również z orzeczenia C-384/98 wynika, że preferencji podlegać mogą jedynie te usługi, które mają cel terapeutyczny bądź profilaktyczny, a nie podlegają mu takie, które mają charakter czysto ekspercki i doradczy (np. orzekanie o stanie zdrowia dla potrzeb przyznania renty, bądź dla instytucji ubezpieczeniowych dla ustalenia wysokości składki ubezpieczenia na życie).
●Podsumowując ten wątek, w praktyce udowodnienie istnienia ścisłego i niezbędnego związku pomiędzy usługą główną a poboczną odbywa się ad casum. Podatnik jest zobowiązany do udowodnienia, że w tym wypadku zwolniona usługa dodatkowa była ściśle związana z usługą podstawową oraz była niezbędna do jej realizacji.
10. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, ma zastosowanie, pod warunkiem że towary nie będą przeznaczone na cel inny niż wskazany w ust. 1 pkt 16 oraz nie będą odprzedawane (zbywane) przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia ich do obrotu instytucjom lub organom innym niż wymienione w tym przepisie.
●Zastrzeżenie to ma przeciwdziałać sprowadzaniu towarów objętych zwolnieniem z VAT na potrzeby odpłatnego wprowadzania ich do obrotu. Jest to rozwiązanie analogiczne do tego, jakie zastosowano przy sprowadzaniu paliw silnikowych. Przy czym, ze względu na szerokie zakres przedmiotowy towarów, które mogą być importowane przez instytucje lub organy Unii Europejskiej, dodatkowo wprowadzono okres trzech lat karencji na ich zbycie.
1. Zwalnia się od podatku import towarów w przypadku, gdy miejscem przeznaczenia tych towarów jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i wywóz z terytorium kraju tych towarów nastąpi w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że importer, który dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT UE oraz:
1) w momencie importu:
a) podał swój ważny numer identyfikacji podatkowej, o którym mowa w art. 97 ust. 10 ustawy, przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych;
b) przedstawił dowód wskazujący, że importowane towary przeznaczone są do transportu lub wysyłki z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego;
c) podał ważny numer identyfikacyjny VAT:
- przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim przeznaczenia importowanych towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, albo
- nabywcy towarów przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim przeznaczenia importowanych towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy;
2) w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, przedstawi odpowiednio dokumenty, o których mowa w ust. 3 lub 4;
3) w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym dokonywany jest import towarów, nie naruszył warunku, o którym mowa w pkt 2, w odniesieniu do towarów importowanych w okresie 17 miesięcy poprzedzających import towarów. Jeżeli warunek ten został naruszony, importer składa organowi celnemu w trybie stosowanym przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych zabezpieczenie w wysokości równej kwocie podatku, który nie zostanie uiszczony.
3. Importer jest obowiązany do przedstawienia organowi celnemu dokumentu potwierdzającego wykazanie w informacji podsumowującej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1.
4. W przypadku gdy w informacji podsumowującej oprócz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1, są wykazane również inne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów i nie jest możliwa identyfikacja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1, importer przedstawia zaświadczenie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego potwierdzające złożenie przez importera informacji podsumowującej w zakresie tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a gdy importer ustanowił przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w ust. 7, przedstawiciel ten przedstawia wraz z informacją podsumowującą odpowiednie deklaracje podatkowe zawierające informacje w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
5. Warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, w zakresie złożonego zabezpieczenia kwoty podatku, który nie został uiszczony, nie stosuje się po przedstawieniu organowi celnemu odpowiednio dokumentów, o których mowa w ust. 3 lub 4, dotyczących importu towarów, dla którego złożono to zabezpieczenie.
6. W przypadku gdy importer, który złożył zabezpieczenie kwoty podatku, nie przedstawi w terminie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiednio dokumentów, o których mowa w ust. 3 lub 4, dotyczących importu towarów, dla którego złożono zabezpieczenie kwoty podatku, kwotę nieuiszczonego podatku organ celny pokrywa z zabezpieczenia kwoty podatku.
7. W przypadku gdy importer ustanowił przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18d ust. 1 ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się pod warunkiem że przedstawiciel podatkowy:
1) w momencie importu podał swój ważny numer identyfikacji podatkowej, przyznany mu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych;
2) przedstawił kopię umowy ustanawiającej go przedstawicielem podatkowym.
8. Przepisy ust. 2 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 i 3, ust. 3, 5 i 6 stosuje się odpowiednio do przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w ust. 7.
●Komentowane zwolnienie wprowadza ułatwienie przy imporcie towarów, które następnie mają być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do innego niż Polska kraju Unii Europejskiej. Rozwiązanie to prowadzi do braku obowiązku rozliczenia VAT przy imporcie, co z kolei będzie prowadziło do braku rozliczenia VAT przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Nie powstanie bowiem podatek naliczony, który przy zastosowaniu stawki 0-proc. mógłby zostać odliczony.
●Na potrzeby skorzystania ze wskazanego zwolnienia ustawodawca wprowadził szereg warunków o charakterze przede wszystkim dokumentacyjnym, które mają potwierdzać dokonanie wywozu towaru z kraju w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowej.
●Przyjąć należy, iż niespełnienie tych warunków prowadzić będzie do obowiązku rozliczenia VAT z tytułu importu towarów. Mimo że podatek zapłacony przy imporcie podatnik polski będzie mógł odzyskać w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy, to jednak rozwiązanie to może mieć ujemny wpływ na jego płynność finansową. Musi on bowiem najpierw podatek zapłacić, a następnie ubiegać się o jego zwrot.
●W kontekście komentowanego zwolnienia ważne jest, aby towar importowany został sprowadzony na terytorium Polski (był tu składowany, nawet przejściowo), gdyż pozwoli to następnie na jego wywóz, a tym samym zastosowanie rozliczenia właściwego dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W odmiennym przypadku, gdyby towar nie przebywał na terytorium naszego kraju, nie doszłoby do dostawy na rzecz innego kraju Unii Europejskiej, a w konsekwencji przedmiotowe zwolnienie nie mogłoby być zastosowane.
1. Zwalnia się od podatku:
1) import paliw, olejów i smarów przez siły zbrojne, o których mowa w art. I ust. 1 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz.U. z 2000 r. nr 21, poz. 257 oraz z 2008 r. nr 170, poz. 1052), zwanej dalej "Umową NATO SOFA", oraz przez siły zbrojne Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego uczestniczących w Partnerstwie dla Pokoju, przeznaczonych wyłącznie do użytku w służbowych pojazdach, statkach powietrznych i okrętach sił zbrojnych lub ich personelu cywilnego, podczas ich pobytu na terytorium kraju;
2) import towarów przez Kwaterę Główną Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego, zwaną dalej "Kwaterą", o ile ich rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone na potrzeby własne Kwatery, w celu utworzenia, budowy oraz działalności Kwatery;
3) import towarów przez Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, przeznaczonych do jego wyłącznego użytku, z zastrzeżeniem pkt 4;
4) import towarów przez Kwaterę oraz Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, których rodzaje i ilość określa załącznik do rozporządzenia, przeznaczonych na zaopatrzenie barów, mes i kantyn Kwatery, i tam sprzedawanych, oraz barów, mes i kantyn Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy zlokalizowanych na jego terenie;
5) import rzeczy osobistego użytku oraz służących do użytku domowego lub zawodowego, w tym mebli i zmechanizowanego sprzętu gospodarstwa domowego, stanowiących własność personelu zagranicznego Kwatery i członków jego rodzin lub osób upoważnionych Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe, z zachowaniem następujących norm ilościowych:
a) samochód osobowy - 2 sztuki na osobę, która ukończyła 18 lat,
b) przyczepka towarowa - 2 sztuki na rodzinę,
c) samochód kempingowy albo przyczepa kempingowa - 1 sztuka na rodzinę,
d) motocykl - 1 sztuka na osobę, która ukończyła 18 lat,
e) turystyczna łódź motorowa - 1 sztuka na rodzinę;
6) dostawę towarów w barach, mesach i kantynach Kwatery oraz w barach, mesach i kantynach Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy zlokalizowanych na jego terenie;
7) import towarów przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podpisanej w Warszawie dnia 11 grudnia 2009 r. (Dz.U. z 2010 r. nr 66, poz. 422), zwanej dalej "Umową o statusie sił zbrojnych USA", lub na ich rzecz przeznaczonych do ich wyłącznego użytku służbowego lub też do zaopatrzenia ich wojskowej usługowej działalności wspierającej, o której mowa w art. 23 tej umowy, zgłaszanych w zaświadczeniu określonym w art. XI ust. 4 Umowy NATO SOFA, jeżeli siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych;
8) import rzeczy przeznaczonych do osobistego użytku i mebli przez członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych i personelu cywilnego, członków ich rodzin oraz pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a, c, d i g Umowy o statusie sił zbrojnych USA - w okresie 12 miesięcy od momentu pierwszego przybycia tej osoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe, z zachowaniem następujących norm ilościowych:
a) samochód osobowy - 1 sztuka na osobę, która ukończyła 18 rok życia,
b) przyczepka towarowa - 1 sztuka na rodzinę,
c) samochód kempingowy albo przyczepa kempingowa - 1 sztuka na rodzinę,
d) motocykl - 1 sztuka na osobę, która ukończyła 18 lat,
e) turystyczna łódź motorowa - 1 sztuka na rodzinę;
9) import towarów przeznaczonych do osobistego lub domowego użytku lub do konsumpcji, innych niż napoje alkoholowe, tytoń i wyroby tytoniowe, przez członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych i personelu cywilnego, członków ich rodzin oraz pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a, c, d i g Umowy o statusie sił zbrojnych USA, za pośrednictwem wojskowego urzędu pocztowego, w czasie wykonywania zadań na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe;
10) dostawę towarów i świadczenie usług w ramach działalności związanej z prowadzeniem wojskowej usługowej działalności wspierającej, założonej, utrzymywanej i prowadzonej przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych w obrębie uzgodnionych obiektów i terenów, zgodnie z art. 23 Umowy o statusie sił zbrojnych USA.
2. Warunkiem zastosowania zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, jest przedłożenie organowi celnemu:
1) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokumentów, z których wynika, że sprowadzane paliwa, oleje i smary zostaną wykorzystane zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub osoba używająca tych towarów jest członkiem personelu cywilnego sił zbrojnych oraz że nie będą podlegały żadnym innym czynnościom określonym w art. 5 ustawy;
2) w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, dokumentów, z których wynika, że towary są sprowadzane przez Kwaterę lub Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy;
3) w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 5, 8 i 9, dokumentów, z których wynika, że osoba dokonująca importu należy do personelu zagranicznego Kwatery lub jest członkiem rodziny personelu zagranicznego albo osobą upoważnioną Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy albo należy do członków sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych albo personelu cywilnego, członków ich rodzin albo pracowników wykonawców kontraktowych Stanów Zjednoczonych w rozumieniu Umowy o statusie sił zbrojnych USA, z zastrzeżeniem że towary te nie będą przeznaczone na cel inny niż wskazany w ust. 1 pkt 5, 8 i 9 oraz nie będą odprzedawane (zbywane) przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia ich do obrotu osobom innym niż wymienione w tych przepisach;
4) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, zaświadczenia określonego w art. XI ust. 4 Umowy NATO SOFA, potwierdzającego, że siły zbrojne Stanów Zjednoczonych w rozumieniu Umowy o statusie sił zbrojnych USA będą odbiorcą importowanych towarów.
3. Za odprzedaż (zbycie), o którym mowa w ust. 2 pkt 3, nie uznaje się przekazania towarów, z wyjątkiem środków transportu, na rzecz organizacji pożytku publicznego, z przeznaczeniem na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje.
4. Kradzież środków transportu, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 8, lub ich utrata na skutek całkowitego zniszczenia, wyłączającego, na podstawie odrębnych przepisów, jego ponowne dopuszczenie do ruchu drogowego, nie narusza warunków zwolnienia przewidzianych w ust. 2 pkt 3, pod warunkiem posiadania przez podmioty korzystające z takiego zwolnienia zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji w kraju lub za granicą, stwierdzającego dokonanie kradzieży pojazdu lub jego zniszczenie.
●Przepis ten wprowadza szczególne zwolnienie dla importu towarów, który dokonywany jest w związku ze stacjonowaniem w Polsce oddziałów wojskowych organizacji międzynarodowych, których stroną jest Polska.
1. Zwalnia się od podatku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów wprowadzanych do składu celnego.
2. Przepis ust. 1 stosuje się, pod warunkiem że:
1) towary przeznaczone są do odprzedaży w składzie celnym podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy;
2) towary znajdują się pod dozorem celnym i zostały ujęte w ewidencji towarowej, prowadzonej zgodnie z odrębnymi przepisami;
3) podatnik złoży najpóźniej w terminie określonym do złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, do których ma zastosowanie ust. 1, informację o skorzystaniu ze zwolnienia od podatku; informacja powinna określać wartość towarów objętych tym zwolnieniem.
●W składzie celnym mogą być przechowywane zarówno towary niewspólnotowe, przed ich dopuszczeniem na rynek Unii Europejskiej, jak również towary wspólnotowe.
●Obecnie istnieje możliwość zastosowania dwóch stawek VAT do towarów wprowadzanych do składu celnego. Pierwsza z nich to stawka "zwolniony", która zgodnie z komentowanym przepisem może być zastosowana, jeżeli spełnione zostaną trzy wskazane przesłanki. Zwolnienie to stosuje się do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które co do zasady powinno prowadzić do rozliczenia podatku należnego oraz ewentualnego jego odliczenia jako podatku naliczonego.
●Drugim rozwiązaniem jest stawka 0-proc., którą na mocy par. 9 rozporządzenie ministra finansów z 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz.U. poz. 1719) stosuje się do dostawy:
● towarów w składzie celnym, wprowadzonych do składu celnego z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju;
● towarów objętych procedurą składu celnego.
●Stawka ta jest stosowana, pod warunkiem że:
● dostawy towarów dokonuje się dla podatnika krajowego;
● towary znajdują się pod dozorem celnym i są ujęte w ewidencji towarowej prowadzonej zgodnie z odrębnymi przepisami;
● towary, inne niż objęte procedurą składu celnego, nie są w wyniku tej dostawy lub po dokonaniu tej dostawy wyprowadzane ze składu celnego.
Rozdział 3
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
1. Zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku, o których mowa w art. 46 pkt 3 ustawy, w przypadku gdy rzeczy te zostały przywiezione z terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem w rozumieniu art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy, lub z terytorium nowych państw członkowskich w rozumieniu art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy, na terytorium kraju przed dniem 1 maja 2004 r. i w dniu 1 maja 2004 r. pozostawały w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, która to procedura kończy się dopuszczeniem do obrotu tych rzeczy na terytorium kraju.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że:
1) w stosunku do rzeczy ma zastosowanie zwolnienie od cła;
2) przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu rzeczy nie zostaną oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie.
3. Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej.
1. Terytorium nowego państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 2, rozumiane jest jako terytorium państwa przystępującego do Wspólnoty Europejskiej na podstawie Traktatu między Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Bułgarii oraz Rumunią dotyczącego przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, sporządzonego w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. UE L 157 z 21.06.2005, str. 11).
2. Zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku, o których mowa w art. 46 pkt 3 ustawy, w przypadku gdy rzeczy te zostały przywiezione z terytorium nowego państwa członkowskiego na terytorium kraju przed dniem 1 stycznia 2007 r. i w dniu 1 stycznia 2007 r. pozostawały w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, która to procedura kończy się dopuszczeniem do obrotu tych rzeczy na terytorium kraju.
3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, stosuje się, pod warunkiem że:
1) w stosunku do rzeczy ma zastosowanie zwolnienie od cła;
2) przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu rzeczy nie zostaną oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie.
4. Zwolnienia, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej.
Ilekroć w § 10 i 11 jest mowa o terytorium nowego państwa członkowskiego, rozumie się przez to terytorium państwa przystępującego do Unii Europejskiej na podstawie Traktatu między Królestwem Belgii, Republiką Bułgarii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Irlandią, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Rumunią, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Chorwacji dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, sporządzonego w Brukseli dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz.Urz. UE L 112 z 24.04.2012, str. 10).
1. Zwalnia się od podatku import towarów, w przypadku gdy towary te zostały przywiezione w celu poddania ich procesowi uszlachetniania z terytorium nowego państwa członkowskiego na terytorium kraju przed dniem 1 lipca 2013 r. i w dniu 1 lipca 2013 r. pozostawały w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte procedurą tranzytu lub były czasowo składowane, które to przeznaczenia celne kończą się dopuszczeniem do obrotu tych towarów.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że importer przedstawił organowi celnemu, w trybie stosowanym przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych, zabezpieczenie w wysokości równej kwocie podatku, który nie został uiszczony.
3. Warunku, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się, jeżeli importer przedłoży organowi celnemu dokumenty:
1) potwierdzające, że towary po wykonaniu usług polegających na poddaniu tych towarów procesowi uszlachetniania zostały niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia wykonania tych usług, wywiezione poza terytorium kraju, oraz
2) przewozowe, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium nowego państwa członkowskiego, oraz
3) potwierdzające przyjęcie przez usługobiorcę towaru na terytorium nowego państwa członkowskiego.
4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do importu towarów, w przypadku gdy towary te zostały przywiezione w celu poddania ich procesowi uszlachetniania z terytorium nowego państwa członkowskiego na terytorium kraju po dniu 30 czerwca 2013 r. i zostały dopuszczone do obrotu zgodnie z przepisami celnymi.
●Przepis ten wprowadza zwolnienie w związku z akcesją w lipcu 2013 r. nowego kraju do Unii Europejskiej, jakim była Chorwacja.
●Zwolnienie dotyczy procedur uszlachetniania towarów, które zostały przywiezione z Chorwacji na terytorium naszego kraju. Na potrzeby skorzystania ze zwolnienia importer musi przedstawić organowi celnemu wskazane w treści komentowanego przepisu dokumenty.
1. Zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku, o których mowa w art. 46 pkt 3 ustawy, w przypadku gdy rzeczy te zostały przywiezione z terytorium nowego państwa członkowskiego na terytorium kraju przed dniem 1 lipca 2013 r. i w dniu 1 lipca 2013 r. pozostawały w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, która to procedura kończy się dopuszczeniem do obrotu tych rzeczy na terytorium kraju.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, pod warunkiem że:
1) w stosunku do rzeczy ma zastosowanie zwolnienie od cła;
2) przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu rzeczy nie zostaną oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie.
3. Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej.
●Analogicznie jak powyżej, przepis ten związany jest z przystąpieniem do Unii Europejskiej Chorwacji.
●Zwolnienie to dotyczy rzeczy osobistego użytku, z które uważa się towary bezpośrednio używane przez osobę fizyczną lub wykorzystywane w gospodarstwie domowym, jeżeli ich ilość lub rodzaj nie wskazują na przeznaczenie handlowe lub do działalności gospodarczej, a także przenośny sprzęt niezbędny do wykonywania przez osobę zainteresowaną zawodu.
1. Zwalnia się od podatku do dnia 31 grudnia 2014 r.:
1) nieodpłatne świadczenie usług, które uprzednio zostały sfinansowane ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej;
2) czynności, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy, sfinansowane ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej;
3) prowizje z tytułu umowy dystrybucji i sprzedaży znaków opłaty sądowej.
2. Za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uważa się bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej na podstawie umów zawartych z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczących:
1) Programu Pomocy w Przebudowie Gospodarczej Państw Europy Środkowej i Wschodniej (PHARE), w tym złotowe fundusze partnerskie powstałe w wyniku realizacji tego programu (CPF), a także środki, które zostały przekazane polskim podmiotom na podstawie umów zawartych z nimi przed dniem 1 maja 2004 r. na sfinansowanie programów realizowanych przez te podmioty w ramach programów ramowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej;
2) kontraktów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej (ISPA).
3. Za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uważa się także bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom przez rządy państw obcych lub organizacje międzynarodowe udzielające pomocy na podstawie:
1) umów zawartych z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej,
2) jednostronnych deklaracji rządów i organizacji międzynarodowych udzielających pomocy
- z wyłączeniem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz przypadków, kiedy umowa nie wyłącza możliwości opłacania podatku ze środków finansowych bezzwrotnej pomocy zagranicznej.
●W treści tego przepisu wprowadzono zwolnienia czasowe, obowiązujące do końca 2014 r. W szczególności należy zwrócić uwagę na zwolnienie czynności nieodpłatnych na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne darowizny.
●Zwolnione zostały również czasowo wynagrodzenia (prowizje) z tytułu dystrybucji i sprzedaży znaków opłaty sądowej.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.
ZAŁĄCZNIK
Towary będące przedmiotem importu, przeznaczone na zaopatrzenie barów, mes i kantyn kwatery oraz barów, mes i kantyn Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy zlokalizowanych na jego terenie
|
1 |
2 |
3 |
4 |
|
1 |
Piwo otrzymywane ze słodu |
2203 00 |
35 000 litrów miesięcznie |
|
2 |
Wina i wyroby winiarskie: |
|
|
|
1) wino ze świeżych winogron włącznie z winami wzmocnionymi |
ex 2204 |
|
|
|
2) wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron aromatyzowane roślinami lub substancjami aromatycznymi |
2205 |
25 000 litrów miesięcznie |
|
|
3) pozostałe napoje fermentowane (np. cydr (cidr), perry i miód pitny) |
ex 2206 00 |
|
|
|
3 |
Wyroby spirytusowe: |
|
|
|
1) alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu 80% obj. lub większej |
2207 10 00 |
|
|
|
2) alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe |
2208 |
10 000 litrów miesięcznie |
|
|
4 |
Wyroby tytoniowe: |
|
|
|
1) cygara, nawet z obciętymi końcami, cygaretki i papierosy, z tytoniu lub namiastek tytoniu |
2402 |
600 000 sztuk miesięcznie |
|
|
2) tytoń do palenia, nawet zawierający namiastki tytoniu w każdej proporcji |
2403 11 00, 2403 19 |
200 kg miesięcznie |
|
|
5 |
Pozostałe towary w ilościach zapewniających bieżącą działalność barów, mes i kantyn, prowadzonych przez Kwaterę lub Centrum Szkolenia Sił Połączonych w Bydgoszczy, zlokalizowanych na jego terenie |
||
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu