Paradoks interesu prawnego w sprawach dzikich zwierząt. Dlaczego NGO-sy nie mogą występować w ich obronie?

Zdecydowana większość spraw o naruszenie ustawy o ochronie zwierząt dotyczy zwierząt domowych. W literaturze tematu wprost wskazuje się, że polskie ustawodawstwo ochrony zwierząt cechuje wyraźna nierówność w traktowaniu zwierząt, której powodów należy upatrywać w tym, jak postrzegamy zwierzęta, jaki mamy z nimi rodzaj relacji. Między innymi dlatego niewłaściwe traktowanie zwierząt innych niż domowe o wiele rzadziej staje się przedmiotem postępowań sądowych. Nie pomaga też samo obowiązujące prawo, gdzie chociażby w odniesieniu do zwierząt wolno żyjących (dzikich) „uregulowania ustawy o ochronie zwierząt są niezwykle skromne, co prowadzi do poważnych luk w zakresie praktycznej realizacji zasad ochrony życia i dobrostanu zwierząt wolno żyjących” (patrz: T. Pietrzykowski „Prawo ochrony zwierząt. Pojęcia. Zasady. Dylematy”).

Dzikie zwierzęta są dobrem wspólnym

A przecież zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt zwierzęta wolno żyjące – nieudomowione, żyjące w warunkach niezależnych od człowieka – stanowią dobro ogólnonarodowe i one również powinny mieć zapewnione warunki rozwoju i swobodnego bytu. Jak wskazuje się w literaturze, termin „dobro ogólnonarodowe” podkreśla szczególną wartość społeczną tej kategorii zwierząt jako jednego z zasobów środowiska naturalnego. Poprzez „nakaz zapewnienia dzikim zwierzętom warunków rozwoju i swobodnego bytu” należy natomiast z reguły rozumieć „nieingerowanie w ich życie” (vide: W. Radecki, „Komentarz do ustawy o ochronie zwierząt”).