Nie ma zakazu różnicowania stawek opłaty targowej

Zgodnie z art. 168 Konstytucji RP jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. Aktem prawnym uprawniającym JST do tego w zakresie opłaty targowej jest ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: ustawa podatkowa). Stosownie do art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy podatkowej rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Zaś targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Ponadto opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Z kolei z art. 19 ust. 1 ustawy podatkowej wynika, że rada gminy w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w tej ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć w 2016 r. 758,47 zł dziennie.