Przy opłacie targowej nie składamy deklaracji

Marcin Szymankiewicz doradca podatkowy

Rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Pobiera się ją od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej dokonujących sprzedaży na targowiskach (zob. art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (zob. art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach (zob. art. 15 ust. 2b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (zob. art. 15 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach (art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Rada gminy w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 758,47 zł dziennie (art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

W analizowanym przypadku zapłata pobieranej w drodze inkasa opłaty targowej od przedsiębiorcy czyni zadość wszystkim jego obowiązkom w tym zakresie.

VAT

Gminy słusznie nie doliczają do pobieranej opłaty targowej VAT, gdyż pobierając tę opłatę, nie występują w charakterze podatnika VAT, lecz w charakterze organu władzy publicznej.

Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT).

Organy podatkowe potwierdzają, że opłata targowa, która ma charakter publicznoprawny, nie jest objęta ustawą o VAT (interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 1 września 2014 r., nr IPTPP4/443-460/14-2/UNR).

Poniesienie kosztu opłaty targowej (w kwietniu łącznie 3000 zł) jest zatem neutralne na gruncie VAT.

PIT

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).

Zatem aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełniać określone warunki. [schemat]

Wydatki ponoszone na zapłatę opłaty targowej prowadzonej na targowiskach nie zostały wymienione w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty podatkowe. Poniesione przez podatnika opłaty targowe mogą zatem stanowić koszt uzyskania przychodów pod warunkiem, że wykazują związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i poniesione zostały w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Moim zdaniem, skoro przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu na targowiskach, to opłaty targowe, które musiał ponieść, aby dokonywać sprzedaży, mogą stanowić dla niego koszt uzyskania przychodów. I to niezależnie od tego, czy w danym dniu, za który poniósł tę opłatę targową, faktycznie uzyskał przychody ze sprzedaży towarów.

Wydatki te powinny być udokumentowane, aby można je zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Dowodami dokumentującymi poniesienie opłaty targowej będą dla przedsiębiorcy dowody poboru (pokwitowania) wystawiane przez inkasentów opłaty targowej.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że przedsiębiorca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów metodą kasową. Oznacza to, że koszty z tytułu tej opłaty targowej powinny zostać potrącone w dacie jej poniesienia, tj. wystawienia dowodu potwierdzającego jej pobranie (pokwitowania inkasenta).

Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione (art. 22 ust. 4 in principio ustawy o PIT). Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników (prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów) uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu (zob. art. 22 ust. 6b ustawy o PIT).

Zatem w kwietniu 2016 r. do kosztów uzyskania przychodów z tytułu opłaty targowej przedsiębiorca będzie mógł zaliczyć pobraną przez inkasentów opłatę targową w łącznej wysokości 3000 zł.

SCHEMAT

Przedsiębiorca rozlicza kwiecień 2016 r.*

Opłata targowa: została pobrana przez inkasenta w wysokości 3000 zł, a zatem na przedsiębiorcy nie ciążą żadne dodatkowe obowiązki

VAT: nie wystąpi podatek należny ani podatek naliczony

PIT: przychody - nie wystąpią; koszty uzyskania przychodów przedsiębiorca ma prawo wykazać po stronie kosztów uzyskania przychodów wydatek poniesiony z tytułu opłaty targowej w wysokości 3000 zł

Opłata targowa: nie ma obowiązku składania żadnej deklaracji dla celów opłaty targowej

VAT: wydatku na opłatę targową nie wykazujemy w deklaracji VAT-7

PIT: nie ma obowiązku składać deklaracji zaliczkowej, przedsiębiorca powinien jednak uwzględnić przedmiotowe koszty uzyskania przychodów w kwocie 3000 zł przy obliczeniu zaliczki na podatek PIT podlegający wpłacie do urzędu skarbowego, a po zakończeniu roku podatkowego uwzględnić go w zeznaniu rocznym PIT-36.

PIT-36: 2 maja 2017 r. (30 kwietnia 2017 r. to niedziela, a 1 maja 2017 r. to święto).

*W schemacie rozliczenia pominięte zostały inne zdarzenia/czynności.

@RY1@i02/2016/064/i02.2016.064.07100070a.103.gif@RY2@

Marcin Szymankiewicz

doradca podatkowy

Podstawa prawna

Ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.).

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.).

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.).