Jest szansa na przełom w sprawie wydatków z tytułu earn-out
Zdaniem organów podatkowych nie stanowią one kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia. Jednak wykładnia przyjęta przez NSA pozwala na bardziej elastyczne podejście do kwalifikacji takich wydatków, z uwzględnieniem ich faktycznego celu i charakteru, a nie tylko formalnego związku z nabyciem udziałów
Najnowszy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2024 r., sygn. akt II FSK 280/24, jest punktem kulminacyjnym w dotychczasowej linii orzeczniczej w zakresie rozróżnienia wydatków kwalifikowanych do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 albo art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805; ost.zm. Dz.U. z 2024 r. poz. 1222; dalej: ustawa o CIT). Chodzi zatem o te rozpoznawane na zasadach ogólnych albo jako koszt nabycia udziałów/akcji (który stanowi KUP dopiero w momencie ich sprzedaży). Orzeczenie to ma szczególne znaczenie w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków z tytułu earn-out przy nabyciu udziałów.
Na czym to polega
Earn-out to mechanizm stosowany przeważnie w transakcjach fuzji i przejęć. Polega na uzależnieniu płatności części ceny (bądź jej wysokości) od przyszłych wyników finansowych lub operacyjnych nabywanego podmiotu. Jest to narzędzie często wykorzystywane w praktyce biznesowej, służące zmniejszeniu ryzyka transakcyjnego. Earn-out pozwala na elastyczne kształtowanie ceny transakcji, z uwzględnieniem potencjału przyszłego wzrostu i efektywności nabytego biznesu. W typowym scenariuszu część ceny jest płacona przy zamknięciu transakcji (np. w momencie sprzedaży udziałów w spółce), a pozostała kwota – w przyszłości, w zależności od osiągnięcia określonych celów biznesowych w ustalonym okresie po przejęciu.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.