Jaka stawka amortyzacji do używanej nieruchomości

ekspert podatkowy w Roedl & Partner

Przepisy podatkowe wprowadzają stawkę amortyzacji w wysokości 10 proc. zarówno w odniesieniu do nieruchomości niemieszkalnych oraz innych nieruchomości z określonymi wyłączeniami. Przy nieruchomościach niemieszkalnych okres użytkowania przesądza o wysokości tej stawki, a tym samym można go utożsamiać z wiekiem budynku w tym sensie, że nie wiek, a właśnie okres użytkowania będzie stanowił podstawę do zastosowania stawki indywidualnej.

Przy pozostałych nieruchomościach dla zastosowania stawki 10 proc. ustawodawca rozdziela wiek oraz okres użytkowania. W praktyce jednak stawka również uzależniona jest od okresu użytkowania. Przepis w tym wypadku wskazuje, że za nieruchomości używane w tej grupie traktuje się takie obiekty, które przed ich nabyciem przez podatnika były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. W konsekwencji podatnik musi w obu przypadkach wykazać okres użytkowania, a dodatkowo przy pozostałych nieruchomościach wskazać, że okres użytkowania miał miejsce przed datą nabycia określonej nieruchomości.

Dokumentowanie nabycia nieruchomości nie powinno budzić wątpliwości. W każdym przypadku będzie to akt notarialny. Ze względu na specyfikę aktywów objętych indywidualną stawką amortyzacji nie będzie możliwe wybudowanie budynku i rozpoczęcie amortyzacji w oparciu o stawkę indywidualną po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Dużo trudniej jednak przedstawiają się możliwości udokumentowania użytkowania. W praktyce uzależnione jest to od tego, w jakiej relacji cywilnoprawnej pozostawał podatnik w stosunku do nieruchomości przed rozpoczęciem amortyzacji. Jeżeli przykładowo nieruchomość dzierżawił lub wynajmował, wówczas stosowne umowy potwierdzać będą okres użytkowania. Jeżeli nabył nieruchomość od osoby trzeciej, uzasadnieniem okresu użytkowania może być oświadczenie zbywcy o takim użytkowaniu złożone w treści aktu notarialnego dokumentującego transakcję. Ewentualnie może być to również odpis lub kopia z ewidencji środków trwałych zbywcy. Przy czym w tym ostatnim przypadku to zbywca musi wyrazić zgodę na udostępnienie takich dokumentów. W przeciwnym wypadku nabywca nie ma podstaw prawnych do żądania takich odpisów.

Magdalena Majkowska

Art. 22j ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).