Skrócona amortyzacja lokalu

Lokale użytkowe wpisane do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do końca 2006 roku były amortyzowane na podobnych zasadach jak budynki i lokale mieszkalne. Zasadniczą różnicę stanowi wysokość rocznej stawki: 1,5 proc. dla budynków i lokali mieszkalnych oraz 2,5 proc. dla lokali użytkowych. Podobne były reguły naliczania amortyzacji przyspieszonej. Gdy dotyczy lokali mieszkalnych i użytkowych wpisanych do ewidencji przed 1 stycznia 2007 r. można stosować roczną stawkę amortyzacji w wysokości do 10 proc., jeśli budynek lub lokal został wybudowany przynajmniej pięć lat wcześniej niż rozpoczęła się jego amortyzacja. Stawkę amortyzacji ustala się na cały okres, w którym podatnik ma prawo pomniejszać koszty o ustaloną kwotę. Ustala się ją według zasad obowiązujących w momencie dokonywania tego wpisu.

Od 1 stycznia 2007 r. obowiązuje przepis art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, zgodnie z którym dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 proc., podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. Okres amortyzacji nie może być krótszy niż 40 lat, pomniejszony o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do użytkowania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika (ale nie krótszy niż dziesięć lat).

Oznacza to, że jeśli budynek lub lokal użytkowy był wpisywany do ewidencji przed zmianą przepisów, czyli do 31 grudnia 2006 r. włącznie, podatnik stosuje zasady stare, a od 1 stycznia 2007 r. – zasady nowe.