Powstałe po kradzieży środka trwałego straty mogą być kosztem

Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23.

Jak wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy, straty w środkach trwałych stanowią koszt uzyskania przychodu wyłącznie w części niepokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych. W świetle powołanych przepisów strata powstała wskutek kradzieży środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów w wysokości różnicy między wartością początkową a sumą naliczonych odpisów amortyzacyjnych. Strata ta podlega zaksięgowaniu w miesiącu jej poniesienia w kolumnie 13 - Pozostałe wydatki.

Oprócz zapisu dokonanego w księdze należy także dokonać odpowiedniej adnotacji w ewidencji środków trwałych o likwidacji skradzionego środka trwałego, określając datę i przyczynę likwidacji.

Należy podkreślić, że strata powstała na skutek zdarzeń losowych (wypadek, kradzież), a dotycząca pojazdów używanych przez przedsiębiorcę, może być kosztem, pod warunkiem że pojazd był objęty ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco - AC (art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy).

Dla celu uznania za koszt podatkowy wymieniony koszt powinien być prawidłowo udokumentowany. W praktyce najczęściej przyjmuje się, że właściwym dowodem dokumentującym stratę w środkach trwałych, powstałą w wyniku kradzieży, jest protokół szkód potwierdzony przez policję lub instytucję ubezpieczeniową.

Warto dodać, że jeżeli podatnik otrzyma odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia, będzie ono stanowiło u niego przychód podlegający opodatkowaniu.

Jolanta Nowak

gp@infor.pl