Jak uniknąć błędów, wypełniając PIT-37

Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym PIT-37 jest deklaracją najczęściej składaną przez podatników. Jest on przeznaczony dla podatników, którzy w roku podatkowym:

1) wyłącznie za pośrednictwem płatnika uzyskali przychody ze źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegające opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej, tj. w szczególności z tytułu:

● wynagrodzeń i innych przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy (w tym spółdzielczego stosunku pracy) oraz pracy nakładczej,

● emerytur lub rent krajowych (w tym rent strukturalnych, rent socjalnych),

● świadczeń przedemerytalnych, zasiłków przedemerytalnych,

● należności z tytułu członkostwa w rolniczych spółdzielniach produkcyjnych lub innych spółdzielniach zajmujących się produkcją rolną,

● zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego,

● stypendiów,

● przychodów z działalności wykonywanej osobiście (m.in. z umów-zleceń, kontraktów menedżerskich, zasiadania w radach nadzorczych, pełnienia obowiązków społecznych, działalności sportowej),

● przychodów z praw autorskich i innych praw majątkowych,

● świadczeń wypłaconych z Funduszu Pracy lub z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

● należności za pracę przysługujących tymczasowo aresztowanym oraz skazanym,

● należności z umowy aktywizacyjnej,

2) nie prowadzili pozarolniczej działalności gospodarczej oraz działów specjalnych produkcji rolnej opodatkowanych na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej,

3) nie są zobowiązani do doliczania do uzyskanych dochodów dochodów małoletnich dzieci,

4) nie obniżają dochodów o straty z lat ubiegłych.

W przypadku podatników wnoszących o łączne opodatkowanie dochodów małżonków te warunki dotyczą zarówno męża, jak i żony.

Tak. W częściach C.1. i C.2. deklaracji PIT-37 podatnicy wykazują przychody, koszty uzyskania przychodów, dochody (bądź straty) oraz zaliczki pobrane przez płatników, wykorzystując m.in. dane zawarte w formularzach sporządzonych przez płatnika(-ów), tj. w PIT-8S, PIT-11, PIT-11A, PIT-40A, IFT-1/IFT-1R oraz PIT-R. W praktyce mogą wystąpić przypadki, że płatnik - mimo ciążącego na nim obowiązku - nie wystawi stosownej informacji. Nie zwalnia to jednak podatnika z obowiązku rozliczenia w zeznaniu podatkowym należności otrzymanych za pośrednictwem płatnika. Zatem podatniczka, mimo że nie otrzyma PIT-11, uzyskane ze stosunku pracy przychody będzie musiała podać w PIT-37. Może to zrobić na podstawie posiadanych przez siebie dokumentów, np. wyciągów z konta.

Formularz PIT-37 przeznaczony jest zarówno dla podatników opodatkowujących swoje dochody indywidualnie, jak i łącznie z dochodami małżonka albo w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, w tym także dla osób mających miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, które przychody wymienione w art. 29 ust. 1 ustawy opodatkowują na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 ustawy, tj. przy zastosowaniu skali podatkowej.

Tak. Służy do tego wiersz 1 w części C.1. deklaracji PIT-37.

W kol. b tej części należy wykazać sumę kwot z poz. 36 i 41 informacji PIT-11. Przychodami ze stosunku pracy (stosunków pokrewnych) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku podatkowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze, w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika przez zakład pracy, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych,

W kol. c należy wykazać sumę przysługujących kosztów uzyskania przychodów z tego źródła. Kwota kosztów uwzględniona przez płatnika wykazywana jest w poz. 37 i 42 informacji PIT-11.

Do obliczenia dochodu uzyskanego w 2010 r. z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej roczne koszty uzyskania przychodów wynoszą nie więcej niż:

● 1335 zł (miesięcznie 111 zł 25 gr), w przypadku gdy podatnik uzyskiwał przychody z tytułu jednego stosunku pracy (stosunków pokrewnych),

● 2002 zł 05 gr, w przypadku gdy podatnik uzyskiwał przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy (stosunków pokrewnych),

● 1668 zł 72 gr (miesięcznie 139 zł 06 gr), w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika w roku podatkowym było położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskiwał dodatku za rozłąkę lub nie otrzymywał zwrotu kosztów dojazdu (z wyjątkiem gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu),

● 2502 zł 56 gr, w przypadku gdy podatnik uzyskiwał przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy (stosunków pokrewnych), a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika było położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskiwał dodatku za rozłąkę lub nie otrzymywał zwrotu kosztów dojazdu (z wyjątkiem gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu).

Jeżeli wymienione roczne koszty uzyskania przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej są niższe od wydatków na dojazd do zakładu lub zakładów pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego, promowego lub komunikacji miejskiej, w zeznaniu koszty te mogą być przyjęte przez pracownika - zamiast wymienionych - w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, udokumentowanych wyłącznie imiennymi biletami okresowymi. Zasady tej nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymywał zwrot kosztów dojazdu (z wyjątkiem gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu).

W kol. d należy obliczyć kwotę dochodu ze stosunku pracy (stosunków pokrewnych). Kwotę dochodu oblicza się jako różnicę sumy przychodów (kol. b) i kosztów uzyskania przychodów (kol. c).

W kol. e kwotę straty oblicza się, jeżeli koszty uzyskania przychodów (kol. c) przekraczają sumę przychodów (kol. b).

W kol. f trzeba wykazać sumę zaliczek pobranych przez płatnika(-ów) od dochodów ze stosunku pracy (stosunków pokrewnych). Zaliczka ta wykazywana jest w poz. 40 informacji PIT-11.

Wyboru sposobu opodatkowania podatnicy dokonują w poz. 6, 7 i 8 przez zaznaczenie odpowiedniego kwadratu oraz złożenie podpisu(-ów) w części K.

Podatnicy opodatkowujący swoje dochody łącznie z dochodami małżonka wypełniają zarówno pozycje "podatnik", jak i jego pozycje "małżonek", zawarte w PIT-37. W przypadku podatników, którzy:

1) w poz. 6 zaznaczyli kwadrat nr 2 - kolejność wypełnienia wymienionych pozycji ustalają sami podatnicy, pamiętając jedynie, że należy ją zachować we wszystkich częściach zeznania oraz w składanych wraz z zeznaniem załącznikach,

2) w poz. 6 zaznaczyli kwadrat nr 3 - pozycje "podatnik" wypełnia osoba, która zawarła związek małżeński przed rozpoczęciem roku podatkowego, a jej małżonek zmarł w trakcie roku podatkowego, lub osoba, która pozostawała w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, a jej małżonek zmarł po upływie roku podatkowego przed złożeniem zeznania.

Podatnicy, którzy opodatkowują swoje dochody indywidualnie albo w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, w zeznaniu nie wypełniają pozycji "małżonek".

Jeżeli pozycja przeznaczona do wpisywania kwoty nie będzie wypełniona - urząd skarbowy przyjmie, że podatnik wpisał "0".

Co istotne, niektóre pozycje muszą być jednak bezwzględnie wypełnione. Dotyczy to w szczególności numeru identyfikacji podatkowej, o ile podatnik ma nadany NIP (w przeciwnym razie jest zobowiązany do dołączenia zgłoszenia identyfikacyjnego - formularza NIP-3), numeru PESEL (w przypadku osób, którym nadano ten numer), roku, za który zeznanie jest składane, sposobu opodatkowania, celu złożenia formularza, informacji o załącznikach oraz podpisu(-ów) na zeznaniu. Należy zatem zwrócić szczególną uwagę na ww. części zeznania. Ich prawidłowe wypełnienie pozwoli uniknąć dodatkowej wizyty w urzędzie skarbowym w celu uzupełnienia lub skorygowania wcześniej złożonego zeznania.

Załącznikami do zeznania PIT-37 są PIT/O i PIT/D.

Zeznanie PIT-37 składa się w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Jednak w 2011 roku 30 kwietnia wypada w sobotę, stąd ostatnim dniem na rozliczenie roczne będzie 2 maja 2011 r. Wszystko dlatego, że zgodnie z Ordynacją podatkową, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania (podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu - w Polsce rozliczają tylko dochody uzyskane w RP), jeżeli osiągnęli w roku podatkowym dochody ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem płatników niezobowiązanych do dokonania rocznego obliczenia podatku, a zamierzają opuścić terytorium Polski przed tym terminem, są zobowiązani do złożenia zeznania za rok podatkowy przed opuszczeniem RP.

Podatnicy mający miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, którzy zamierzają opodatkować swoje dochody z dochodami małżonka albo w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, albo przychody określone w art. 29 ust. 1 ustawy opodatkować zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy, tj. przy zastosowaniu skali podatkowej, składają zeznanie w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W rozliczeniu za 2010 rok będzie to 2 maja 2011 r. Do zeznania podatnicy dołączają certyfikat rezydencji dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Zeznanie można złożyć bezpośrednio w urzędzie skarbowym lub nadać (złożyć, wysłać) m.in. w formie dokumentu elektronicznego przez internet, w tym bez konieczności potwierdzania go kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Za datę złożenia zeznania nadanego w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego uważa się datę stempla pocztowego.

Podstawę obliczenia podatku zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednak po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Ewa Konderak

gp@infor.pl

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).