Kiedy przedmiot umowy leasingu będzie środkiem trwałym

Z punktu widzenia rachunkowości istnieją dwa rodzaje leasingu: leasing operacyjny i leasing finansowy. Różnią się one między sobą przede wszystkim tym, u kogo ujmowany jest przedmiot leasingu w księgach i kto dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Wskazania dotyczące sposobu zakwalifikowania umowy są zawarte w art. 3 ust 4 ustawy o rachunkowości (dalej: u.r.). Przy czym przepis ten objaśnia KSR 5 „Leasing, najem i dzierżawa”. I tak w przypadku wypełnienia choćby jednego z warunków wymienionych w art. 3 ust. 4 u.r., korzystający powinien wprowadzić środek trwały - tu instalację fotowoltaiczną - do ksiąg, ustalić stawkę amortyzacji i ujmować tę amortyzację jako koszt działalności operacyjnej. Płatności rat należy podzielić na spłatę kapitału i spłatę odsetek, przy czym do tego podziału należy wykorzystywać efektywną stopę procentową.

Większość umów leasingu operacyjnego z punktu widzenia księgowości jest leasingiem finansowym. Umowy te bowiem przewidują, że następuje spłata wartości przedmiotu leasingu, co jest jednym z warunków potwierdzających przejęcie ryzyka przez korzystającego. Ponadto tego typu umowy są zwykle zawierane na okres odpowiadający przeważającej większości ekonomicznego okresu użytkowania leasingowanego składnika majątkowego. Należy jednak podkreślić, że wprowadzenie przedmiotu umowy leasingu do ksiąg jako środka trwałego zależy też od tego, czy jednostka może i czy chce stosować uproszczenia wynikające z art. 3 ust. 6 ustawy o rachunkowości. Przepis ten wskazuje, że jednostki poza tzw. jednostkami zainteresowania publicznego, które za poprzedni rok obrotowy nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości: