Podatek od posiadanego taboru może stanowić koszt na zasadach ogólnych

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT lub art. 23 ustawy o PIT.

Warunki do spełnienia

Zatem aby wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu, musi spełniać następujące warunki:

● zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

● być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

● pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

● zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

● zostać właściwie udokumentowany,

● nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT lub art. 23 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

(Por. interpretację indywidualną dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 17 maja 2011 r., nr IPPB5/423-374/11-2/RS).

Niektóre podatki płacone przez podatników zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, w szczególności dotyczy to podatków dochodowych (zob. art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o PIT) oraz podatku od towarów i usług, z pewnymi wyjątkami (zob. art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT).

W katalogu wydatków niemogących stanowić kosztów uzyskania przychodów ustawodawca nie wymienił podatku od środków transportowych. Zatem ponoszone przez firmy z tytułu tego podatku wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Ciągnik i przyczepa osobno

Zasady opodatkowania podatkiem od środków transportu reguluje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. [ramka]

Należy mieć na uwadze, że w przypadku ciągników siodłowych, ciągników balastowych, naczep i przyczep każdy z wymienionych środków transportowych podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy wchodzi w skład zespołu pojazdów (pojazd plus przyczepa lub naczepa), czy też jest wykorzystywany samodzielnie. Opodatkowaniu nie podlega zespół pojazdów, lecz każdy ze środków transportowych, który może składać się na ten zespół. Niedopuszczalne jest traktowanie ciągnika siodłowego i przyczepy jako jednego pojazdu podlegającego opodatkowaniu. Przedmiotem podatku jest zarówno ciągnik, jak i przyczepa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 235/2008).

Jak z tego wynika, firma powinna odprowadzić podatek od każdego ze środków transportowych, który składa się na zespół. Ponoszone z tytułu tego podatku wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Uwaga: Katalog pojazdów objętych podatkiem od środków transportowych ma charakter zamknięty, pojazdy niewymienione w art. 8 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, np. pojazdy specjalne, nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2001 r., sygn. akt.: I SA/Ka 2008/99, I SA/Ka 2009/99, I SA/Ka 2010/99).

Co trzeba uwzględnić

Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają:

1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton;

2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton;

3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton;

4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton;

5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym mają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;

6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym mają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;

7) autobusy.

@RY1@i02/2014/213/i02.2014.213.071000500.802.jpg@RY2@

Marcin Szymankiewicz doradca podatkowy

Marcin Szymankiewicz

doradca podatkowy

Podstawa prawna

Art. 15 i 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.). Art. 22 i 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.). Art. 1c, art. 8-14 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.).