Już zapominamy, co znaczy sąd [opinia]

Doktorka habilitowana Małgorzata Manowska, pierwsza prezeska Sądu Najwyższego (feminatyw specjalny, jeśli ktokolwiek stwierdzi, że złośliwy – dementuję), na stronie Sądu Najwyższego zamieściła oświadczenie potępiające „nieodpowiedzialne, a także niszczące zasadę praworządności medialne uwagi ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka dotyczące uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego: Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych (tej samej, której TSUE odmówił przymiotu sądu w wyroku z 21 grudnia 2023 r. w sprawie o sygn. C-718/21 – przyp. autora) oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 grudnia 2025 r. (sygn. I NZP 7/25)”. Małgorzata Manowska wskazuje, że „skandaliczne sugestie Ministra Sprawiedliwości o wyjściu z Unii Europejskiej jako skutek ww. uchwały stanowią zwykłą manipulację, pomijającą jej meritum – tj. ochronę Konstytucji RP, porządku prawnego oraz wyłącznych kompetencji państw członkowskich Unii Europejskiej”. W opinii prezeski przedmiotowa uchwała chroni prawo UE i jego relacje z polskim porządkiem prawnym, systematyzując je i zapewniając wzajemne poszanowanie prawa.

Sąd Najwyższy a prawo unijne

Prezeska Manowska nie uwzględniła w swojej wypowiedzi m.in. tego, że TSUE wielokrotnie podkreślał, że „chociaż organizacja wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich, w tym ustanowienie, skład, właściwość i funkcjonowanie sądów krajowych, należy do kompetencji tych państw, ale przy wykonywaniu tej kompetencji państwa członkowskie mają obowiązek dotrzymywać zobowiązań wynikających dla nich z prawa Unii, a w szczególności z art. 19 TSUE” (por. np. wyrok z 11 lipca 2024 r., Hann-Invest i in., sygn. akt C-554/21, C-622/21 i C-727/21, EU:C:2024:594, pkt 44; cyt. za wyrok TSUE z 4 września 2025 r. w sprawie o sygn. C-255/22).