Kronika prawa

Wspólnego Komitetu UE-OWP nr 1/2009 z 24 czerwca 2009 r. zmieniająca Protokół 3 do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego dotyczący definicji pojęcia produkty pochodzące oraz metod współpracy administracyjnej

z dniem jej przyjęcia. Stosuje się ją od pierwszego dnia miesiąca następującego po tej dacie.

Za pochodzące ze Wspólnoty uważa się produkty, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają także materiały pochodzące ze Szwajcarii, Księstwa Liechtensteinu oraz Islandii, Norwegii, Turcji lub ze Wspólnoty. Nie jest konieczne, by tego rodzaju materiały były poddawane wystarczającej obróbce lub przetwarzaniu.

Komisji (WE) nr 1091/2009 z 13 listopada 2009 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu enzymatycznego endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (MUCL 49755) i endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (MUCL 49754) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych (posiadacz zezwolenia: Aveve NV)

20 dnia po opublikowaniu, tj. 4 grudnia 2009 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (WE) nr 1092/2009 z 13 listopada 2009 r. ustalające jednolitą stawkę procentową do celu zatwierdzenia kwot zgłoszonych Komisji przez państwa członkowskie w ramach wniosków o premię z tytułu karczowania winorośli na rok winiarski 2009/2010

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 15 listopada 2009 r. Obowiązuje dla roku winiarskiego 2009/2010. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wnioski w sprawie płatności z tytułu karczowania na rok winiarski 2009/2010 zgłoszone Komisji zgodnie z art. 85s ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2008 są zatwierdzane na poziomie 50,125 proc. wskazanych w nich kwot. Określono też ograniczenia budżetowe dla poszczególnych państw członkowskich.

Komisji (WE) nr 1093/2009 z 13 listopada 2009 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1342/2007 w odniesieniu do limitów ilościowych na niektóre wyroby stalowe pochodzące z Federacji Rosyjskiej

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 15 listopada 2009 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wspólnota Europejska i Federacja Rosyjska podpisały umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi 26 października 2007 r. Zgodnie z nią ilości niewykorzystane w jednym roku mogą zostać przeniesione na kolejny (do 7 proc. limitu). W związku z wnioskiem strony rosyjskiej dokonano więc niezbędnych zmian w celu dostosowania limitów ilościowych na rok 2009. Natomiast za każdym razem, kiedy dokonuje się odnowienia umowy, ilości każdej grupy wyrobów zwiększa się o 2,5 proc. Największa pozycja - zwoje - to na 2009 r. 1 067 575 ton, a na 2010 r. - 1 087 397 ton.

do decyzji Komisji 2009/767/WE z 16 października 2009 r. ustanawiającej środki ułatwiające korzystanie z procedur realizowanych drogą elektroniczną poprzez pojedyncze punkty kontaktowe zgodnie z Dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym

Decyzję stosuje się od 28 grudnia 2009 r. Jest skierowana do państw członkowskich UE. Każde państwo członkowskie tworzy, prowadzi i publikuje, zgodnie ze specyfikacją techniczną, tzw. zaufaną listę zawierającą minimum informacji dotyczących nadzorowanych czy akredytowanych przez państwo członkowskie podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne i powszechnie wystawiających kwalifikowane certyfikaty.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

20 dnia po opublikowaniu, tj. 4 grudnia 2009 r. Stosuje się je od 4 marca 2011 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sytuacje kryzysowe z ubiegłych lat, związane z ogniskami pryszczycy, rozprzestrzenianiem się encefalopatii gąbczastych (np. BSE bydła) czy występowaniem dioksyn w paszach, dowiodły, że niewłaściwe stosowanie niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego może mieć poważny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, bezpieczeństwo łańcucha żywnościowego i paszowego. Źle wpływa też na zaufanie konsumentów. Poza tym takie sytuacje negatywnie wpływają na sytuację rolników i przemysłu rolno-spożywczego. Podważają też zaufanie konsumentów do bezpieczeństwa żywności i innych produktów pochodzenia zwierzęcego. Ogniska chorób mogą mieć również zły wpływ na środowisko, i to nie tylko w związku z usuwaniem np. nieżywych zwierząt, lecz również dla bioróżnorodności. Obecnie obowiązujące odstępstwo dotyczące grzebania i spopielenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego ma zostać rozszerzone na obszary, do których dostęp jest praktycznie niemożliwy lub wiąże się z zagrożeniem dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników zajmujących się ich gromadzeniem. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, m.in. komórki jajowe, zarodki i nasienie. Produkty pochodne to takie, które są otrzymywane w wyniku przynajmniej jednej obróbki, przekształcenia lub etapu przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1070/2009 z 21 października 2009 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 549/2004, (WE) nr 550/2004, (WE) nr 551/2004 oraz (WE) nr 552/2004 w celu poprawienia skuteczności działania i zrównoważonego rozwoju europejskiego systemu lotnictwa

20 dnia po opublikowaniu tj. 4 grudnia 2009 r. Przy czym art. 6 ust. 2 i 6 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 zmienione tym rozporządzeniem stosuje się od określonego we właściwych przepisach wykonawczych, ale nie później niż od 4 grudnia 2012 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Inicjatywa jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej ma na celu poprawę istniejących standardów bezpieczeństwa ruchu lotniczego. Powinna się też przyczynić do zrównoważonego rozwoju systemu transportu lotniczego oraz poprawić ogólne funkcjonowanie systemu zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej. Ważne jest przy tym spełnienie wymagań wszystkich użytkowników przestrzeni powietrznej. Jednolita europejska przestrzeń obejmuje spójną ogólnoeuropejską sieć dróg lotniczych oraz systemy zarządzania siecią i ruchem lotniczym, które mają służyć bezpieczeństwu i wydajności z korzyścią dla wszystkich użytkowników przestrzeni powietrznej. Ustanowiono więc jednolite ramy prawne dla utworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. Stosowanie zaś tego rozporządzenia nie narusza zwierzchnictwa państw członkowskich nad ich przestrzenią powietrzną ani wymagań państw członkowskich związanych z porządkiem publicznym, bezpieczeństwem czy ich obronnością.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE

20 dnia po opublikowaniu, tj. 4 grudnia 2009 r. Stosowane będzie od 4 grudnia 2011 r.

Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Każde państwo członkowskie przekaże Komisji do 4 grudnia 2011 r. wykaz wyznaczonych organów, które będą wydawały zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także wykaz upoważnionych organów i jednostek odpowiedzialnych za organizowanie egzaminów i wydawanie certyfikatów. Skonsolidowany wykaz tych organów i jednostek z całej Wspólnoty zostanie opublikowany przez Komisję w Dzienniku Urzędowym UE. Każde państwo członkowskie ma prowadzić krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przetwarzanie danych, które zawiera rejestr, podlega kontroli wyznaczonego w tym celu organu publicznego. Dane z tego elektronicznego rejestru są dostępne dla wszystkich właściwych organów danego państwa.

Do 31 grudnia 2009 r. Komisja przyjmie decyzję co do danych, które będą musiały zawierać krajowe rejestry elektronicznego, tak by ułatwić połączenie rejestrów w przyszłości.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych

20 dnia po opublikowaniu, tj. 4 grudnia 2009 r. Stosowane będzie od 4 grudnia 2011 r., z wyjątkiem art. 8 i 9, które znajdą zastosowanie od 14 maja 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Akt ten ma zastosowanie do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach na terytorium Wspólnoty. W przypadku przewozu z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i w odwrotnym kierunku ma zastosowanie do części przejazdu przez terytorium tranzytowego państwa członkowskiego. Nie ma zastosowania do części przejazdu po terytorium państwa członkowskiego, załadunku lub rozładunku, jeżeli nie została zawarta umowa między Wspólnotą a danym państwem trzecim. Rozporządzenie ma zastosowanie do krajowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie tymczasowego zezwolenia przez przewoźnika niemającego siedziby w danym państwie członkowskim. Po to, żeby wykonywać międzynarodowe przewozy w UE, trzeba mieć wspólnotową licencję oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwo kierowcy. O licencję wspólnotową może ubiegać się każdy przewoźnik wykonujący zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, jeżeli ma siedzibę w państwie członkowskim i jest uprawniony do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz krajowymi. Licencje wspólnotowe i uwierzytelnione z nich wypisy wydane przed datą stosowania tego rozporządzenia obowiązują do wygaśnięcia ich ważności.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych

20 dnia po opublikowaniu, tj. 4 grudnia 2009 r. Stosowane będzie od 4 grudnia 2011 r. z wyjątkiem art. 29, który zacznie obowiązywać 4 czerwca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Rozporządzenie ma zastosowanie do międzynarodowego przewozu autobusowego i autokarowego osób na terytorium Wspólnoty przez przewoźników pracujących zarobkowo lub na potrzeby własne, mających siedzibę w państwie członkowskim. Dotyczy wożenia samochodami zarejestrowanymi w UE, nadającymi się do przewozu, więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę, przeznaczonymi do tego celu. Prowadzenie międzynarodowego przewozu autobusowego i autokarowego osób wymaga posiadania licencji wspólnotowej, wydanej przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorcy. Właściwe organy państwa członkowskiego siedziby wydają posiadaczowi oryginał licencji wspólnotowej, który jest przechowywany przez przewoźnika oraz taką liczbę jej poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii, jaka odpowiada liczbie pojazdów wykorzystywanych do międzynarodowego przewozu osób będących w dyspozycji posiadacza licencji, bez względu na to, czy są jego własnością, czy posiada je na mocy umów, takich jak sprzedaż na raty, najem lub leasing. Licencja wspólnotowa jest udzielana na rzecz określonego przewoźnika i nie może być przenoszona. W każdym z pojazdów przewoźnika przechowuje się kopię licencji wspólnotowej poświadczoną za zgodność z oryginałem, która jest okazywana na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Usługi okazjonalne nie tracą tego charakteru wyłącznie z powodu ich świadczenia z określoną częstotliwością. Mogą być świadczone przez grupę przewoźników działających na rzecz tego samego zleceniodawcy, a podróżni mogą skorzystać z połączenia na trasie u innego przewoźnika z tej samej grupy, na terytorium danego państwa członkowskiego. Działalność transportowa na potrzeby własne nie podlega żadnemu systemowi zezwoleń, ale podlega systemowi zaświadczeń. Zaświadczenia są wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym zarejestrowany jest pojazd. Są ważne na cały przejazd łącznie z tranzytem.

Jeżeli strony określiły wynagrodzenie na podstawie zestawienia planowanych prac i przewidywanych kosztów (wynagrodzenie kosztorysowe), a w toku wykonywania dzieła zarządzenie właściwego organu państwowego zmieniło wysokość cen lub stawek obowiązujących dotychczas w obliczeniach kosztorysowych, każda ze stron może żądać odpowiedniej zmiany umówionego wynagrodzenia. Nie dotyczy to jednak należności uiszczonej za materiały lub robociznę przed zmianą cen lub stawek (art. 629 kodeksu cywilnego). Z kolei jeśli strony umówiły się o wynagrodzenie ryczałtowe, przyjmujący zamówienie nie może żądać podwyższenia wynagrodzenia, chociażby w czasie zawarcia umowy nie można było przewidzieć rozmiaru lub kosztów prac (Art. 632 par. 1 kodeksu cywilnego). Jeżeli jednak wskutek zmiany stosunków, której nie można było przewidzieć, wykonanie dzieła groziłoby przyjmującemu zamówienie rażącą stratą, sąd może podwyższyć ryczałt lub rozwiązać umowę (par. 2). Sąd Najwyższy orzekł, że przepisy art. 629 i 632 par. 2 kodeksu cywilnego mogą mieć zastosowanie w drodze analogii do umowy o roboty budowlane -

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz