Dlaczego jesteśmy dobrzy? Bo altruizm opłaca się gatunkowi

Niemal każdy news utwierdza nas w pesymistycznym spojrzeniu na własny gatunek. Kolejne konflikty, morderstwa, kradzieże, oszustwa są dla nas pewnym dowodem, że ludzie nie są dobrzy. A jednak – choć trudno w to uwierzyć – są dobrzy. Oczywiście nie wszyscy, nie zawsze, ale per saldo i co do zasady – tak. I na to dowody też czasem dostajemy. Na przykład niedawno historię o pani Basi, która z braku środków na życie okradła sklep, lecz zamiast kary dostała pouczenie i… 17 tys. zł od ludzi, których rozczuliła jej sytuacja. Ludzi całkowicie jej obcych.

Ale nasza skłonność do bezinteresownych gestów nie jest okazjonalna, jak mogłaby sugerować anegdotyczność tej historii czy choćby to, że WOŚP odbywa się raz w roku. Jest systemowa i trwała, o czym świadczy nie tylko istnienie rozlicznych platform dobroczynnych w rodzaju Siepomaga.pl, lecz także nasze codzienne, szczodre, ale też oparte na zasadzie wzajemności interakcje z innymi ludźmi. Współczesna biologia ewolucyjna uczy, że gdybyśmy byli tak samolubni, jak nasze geny, nasz gatunek prawdopodobnie już dawno przestałby istnieć. Jak to możliwe, że udaje nam się wyrwać spod ich kieratu?