Napoleon Hill: reaktywacja

Czytanie Hilla w roku 2011 jest jak uczucie, którego doznajemy, widząc jadący ulicami Warszawy zabytkowy niemiecki Adler Primus (rocznik 1932), na co dzień eksponat z Muzeum Starych Samochodów w Otrębusach. Choć to widok bez wątpienia oryginalny i cieszący oko. Hill był w końcu w pewnym sensie wynalazcą całego gatunku tak dziś rozpowszechnionych książek doradzających, jak budować swoją karierę i realizować plany, które bez pudła przyniosą nam sukces i milionowe zyski. Urodzony w 1883 roku Amerykanin lekcje zawrotnego sukcesu dawał już choćby swoim własnym życiem. Wychowany gdzieś na wirgińskiej prowincji z powodu braku pieniędzy musiał rzucić studia prawnicze i zająć się dziennikarzeniem. Gdy miał 25 lat, wystarał się o wywiad u Andrew Carnegiego, magnata stalowego i jednego z najpotężniejszych ludzi ówczesnej Ameryki. Jak głosi legenda, tak oczarował starszego od siebie o pół wieku bogacza, że ten zaproponował mu pomoc w realizacji ambitnego projektu: przez następne lata Hill z poruczenia Carnegiego spotkał kilkuset innych herosów amerykańskiej przedsiębiorczości: Tomasza Edisona, George’a Eastmana czy Johna D. Rockefellera, by przeanalizować, jak właściwie udało im się osiągnąć tak wielkie biznesowe sukcesy. Powstała z tego seria książek (m.in. "Prawa sukcesu" oraz "Myśl i bogać się"), które rozeszły się w kilkudziesięciomilionowych (!) nakładach i dały Hillowi sławę i fortunę. Historia więc jakby żywcem wyjęta z amerykańskiego snu.