Z szaleństwem mu do twarzy

Między artystą a szaleńcem podobno przebiega cienka i łatwo przekraczalna granica. Istnieją jednak pisarze, których pociąg do szaleństwa zdaje się szczególny. To między innymi przypadek Węgra László Krasznahorkaia, konsekwentnego tropiciela owych drobnych aberracji, niewielkich odstępstw od normy, które nie pozwalają widzieć rzeczywistości dwuwymiarowo. Krytycy porównują go z Kafką, Gogolem, Bernhardem i za każdym razem mają rację, bo autor "Wojny i wojny" z wirtuozerią szafuje literackimi konwencjami, tworząc własną, niepowtarzalną jakość. Mówi się, że jego Węgry dalekie są od eksportowej pocztówki z Balatonem i czardaszem w tle - z pewnością nie rozczarowują tych czytelników, którzy chcą widzieć Madziarów jako wiecznych melancholików trawionych przez narodową neurozę.