MAGAZYN

Polityka gospodarcza Donalda Trumpa to eksperyment testujący fundamenty teorii ekonomii. Czy może się udać?

Jednym z powszechniejszych zarzutów wobec ekonomii jest nadmierne poleganie na modelach racjonalnych osób, które charakteryzują się niewyczerpaną samokontrolą i zdolnością do realizowania długoterminowych planów. Tydzień temu pisałem o dowodach eksperymentalnych wskazujących, że adekwatniejszym opisem procesu decyzyjnego może być zaproponowany przez Wolfganga Pesendorfera i Faruka Gula (Uniwersytet Princeton) model pokus, który podkreśla konflikt między impulsywną potrzebą chwili a długoterminowymi celami. Niczym osoby na diecie unikające dostępu do słodyczy, agenci w tym modelu celowo ograniczają własny wybór – np. zamrażając środki w nieruchomościach – by zmniejszyć ryzyko impulsywnej konsumpcji oraz konieczność ciągłej samokontroli.

Prezydenckie weto do ustawy podwyższającej akcyzę na alkohol o 15 proc. wywołało kolejną dyskusję o polityce państwa wobec jednej z najpopularniejszych używek. Moment jest o tyle dobry, że część Polaków obchodzi właśnie ogłoszony z inicjatywy Kościoła miesiąc trzeźwości.

Coroczne spotkanie szefów najważniejszych banków centralnych w amerykańskim Jackson Hole zdominowało wystąpienie przewodniczącego Jerome’a Powella. Eksperci wyciągnęli z niego wniosek, że na wrześniowym posiedzeniu Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC), decydującego o kształcie polityki pieniężnej w USA, jednak dojdzie do obniżki stóp procentowych.

Z okazji rocznicy wybuchu wojny sprzed 86 lat życzmy więc sobie, byśmy tym razem wystarczająco szybko uczyli się na cudzych błędach. Istotniejszych, ze współczesnego punktu widzenia niż te popełnione niegdyś przez politycznych wychowanków i następców Piłsudskiego.

Założę się o stówę (może być nawet w euro), że każdy z czytelników, gdzieś już to zdanie słyszał lub czytał. Bo mamy tu do czynienia z najbardziej nadużywaną myślą ostatnich lat.