MAGAZYN

– Obietnica odrzucenia Zielonego Ładu jest obliczona wyłącznie na mobilizację elektoratu wiejskiego. A że jest nierealistyczna? Nic nie szkodzi – mówi Olgierd Annusewicz, politolog, ekspert ds. wizerunku politycznego.

Trzecia kampania wyborcza w ciągu pół roku nie była szczególnie merytoryczna. Debata przed wyborami europejskimi stała się konkursem na podgrzewanie żelaznych elektoratów. Nikt właściwie nie próbował przekonać nieprzekonanych, a działaniami profrekwencyjnymi zajmowały się tylko organizacje pozarządowe, i to też chyba głównie z obowiązku, gdyż ich kampanie były albo nudne, albo kompletnie kuriozalne – jak dwuminutowy filmik Akcji Demokracja, w którym bliżej niezidentyfikowani żołnierze gromadzą siłą ludzi w jakimś dole, następnie celują do nich z broni, ale uwięzieni sprytnie ratują się z tarapatów, podnosząc dłonie zaciśnięte na znalezionych w kieszeniach długopisach. Miało to dokładnie tyle sensu, co cała kampania przed wyborami do PE.

Kocham Europę. Uwielbiam jej krajobrazy, zabytki, różnorodność jej kuchni i mnogość języków. Mówiąc wprost, rzadko czuję się lepiej niż podczas podróży po Europie, czy to w polskich Tatrach albo nad estońskimi jeziorami, czy na wzgórzach Sycylii. Już we wczesnym dzieciństwie byłem przyzwyczajony do przekraczania granicy. 

Prawicowe i skrajnie prawicowe partie mogą się stać jedną z kluczowych sił politycznych na Starym Kontynencie, choć raczej nie będą rządzić.

W Brukseli coraz głośniej mówi się o rebrandingu Zielonego Ładu. Po wyborach ochrona klimatu może być powiązana z większym naciskiem na bezpieczeństwo i konkurencyjność.

Wybory do Parlamentu Europejskiego, trwające już od czwartku aż do niedzieli, są największym głosowaniem na Starym Kontynencie. 27 państw, różne daty i systemy wyborcze, choć zgodnie z unijnym wymogiem – wszystkie proporcjonalne. Ich częścią będą niedzielne wybory w Polsce, po których poznamy nazwiska 53 przedstawicieli w Strasburgu na lata 2024–2028.