MAGAZYN

Kurtuazyjna wizyta republikańskiego kongresmana, wiernego zwolennika Donalda Trumpa. Miła atmosfera, pogawędka, najpierw o sprawach nieistotnych, po kilku minutach jednak przeszliśmy do rzeczy. Opowiedziałem o naszym zaangażowaniu w pomoc Ukrainie, o dostawach uzbrojenia, o tym, jak przyjmujemy uchodźców. O neoimperialnych ambicjach Władimira Putina i o zagrożeniu, jakie Rosja stwarza dla cywilizacji Zachodu. „Wspieramy Ukraińców także dlatego, że chcemy uniknąć kolejnej Buczy, tym razem na przedmieściach Warszawy” – tłumaczyłem. „Very well. By the way, what is Warsaw?” – dociekał kongresman.

To nie jest zwykła porażka wyborcza, tylko dowód na inercję i całkowity chaos w Partii Demokratycznej.

Donald Trump nie tylko wygrał wybory. Poprawił swoje wyniki zarówno w wiejskim Kentucky, jak i na Manhattanie. Ruchu, który zbudował, nie docenili ani komentatorzy i sondażowcy, ani rywale.

Niepodległości w 1918 r. nie udałoby się nam odzyskać, gdyby nie załamanie się niemieckiego ducha imperializmu. Zapominamy, przytłoczeni doświadczeniem II wojny światowej, że ta pierwsza (Wielka, jak ją wówczas nazywano), kończyła się wielkimi triumfami niemieckiej armii na Wschodzie. Wojna została przegrana, zaś gigantyczny wysiłek narodu przyniósł głód, niekończące się wojowanie i, rzecz jasna, ofiary. Narodowi przestało się chcieć.

Quincy Jones do końca podkreślał, że sensem jego życia była muzyka – jego, jak mawiał, prawdziwa matka.

Partie próbują się przypodobać „medianowemu” wyborcy, starając się dać mu jak najniższe podatki i większe transfery, a mniej troszczą się o najbiedniejszych.