Państwo kontra służba cywilna. Urzędnicy czują się lekceważeni

Wysokie wymagania, niskie wynagrodzenia

Z jednej strony wymagania stawiane urzędnikom są wysokie. Już na szczeblu konstytucji wskazuje się, że celem służby cywilnej jest zapewnienie zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa. Jest to wyrazem spostrzeżenia, że bez odpowiednich kadr żadna organizacja, a tym bardziej tak rozbudowana jak państwo, nie może sprawnie i wydolnie funkcjonować. Zauważa to także ustawodawca zwykły, czego wyrazem jest funkcjonowanie odrębnych przepisów skierowanych wyłącznie do tej grupy zawodowej (ustawa o służbie cywilnej). Akt ten przewiduje szczególne rozwiązania, których celem jest zapewnienie jak najwyższej jakości kadr. To z kolei oznacza, że samo państwo oczekuje, iż osoby zatrudnione w służbie cywilnej będą wysokiej klasy fachowcami charakteryzującymi się nie tylko odpowiednimi kompetencjami merytorycznymi, lecz także osobowościowymi (realizującymi etos służby).

Skoro państwo tak określa rolę i znaczenie służby cywilnej, można byłoby się spodziewać, że za stawianymi wymaganiami pójdzie także odpowiednie docenienie urzędników. Tak jednak się nie dzieje. W przywoływanych na wstępie artykułach uwaga skupia się na bez wątpienia kluczowym i bardzo odczuwalnym dla zatrudnionych aspekcie, tj. wysokości wynagrodzeń. Nie ma sensu w tym miejscu powtarzać przytoczonych w nich danych, można jedynie wskazać, że stwierdzenie, iż poziom płac urzędników administracji rządowej jest nieadekwatny do stawianych im wymagań oraz aktualnej sytuacji na rynku pracy, jest stwierdzeniem bardzo łagodnym.