Bezpieczeństwo

Unia Europejska po raz trzeci w tym roku rozważała uruchomienie klauzuli wzajemnej obrony. Nieco zapomniany przepis Traktatu Lizbońskiego, którego nie używano od 10 lat, nabiera nagle znaczenia i może stać się instrumentem to zacieśnienia wojskowej współpracy.

Polska od dwóch dekad próbuje dostać się do natowskiego programu Nuclear Sharing. Odpowiedź Waszyngtonu zawsze jest taka sama – należy uzbroić się w cierpliwość. Problem polega na tym, że w sprawach nuklearnych wolelibyśmy uzbroić się w głowice. Cierpliwością nikogo nie odstraszymy. Zwłaszcza Rosji.

Rząd przyjął projekt nowelizacji ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej i skierował go do Sejmu. Jedną z istotnych zmian jest wprowadzenie możliwości wyznaczania punktów schronienia. Mają one chronić mieszkańców m.in. w przypadku nalotu dronów.

Wojskowe transporty stoją na granicach nawet po 30 dni, dochodzi do tego, że brakuje kierowców, chcących podjąć się zadania przewozu sprzętu. Wiele wskazuje na to, że wkrótce to się zmieni. - W ramach przygotowywanego raportu mówimy o 48 godz. na przerzut - mówi DGP europoseł KO Dariusz Joński, pracujący nad zmianą unijnych regulacji.

Premier Donald Tusk zapowiedział aktywne uczestnictwo Polski w procesie zapewniania bezpieczeństwa nuklearnego w Europie. Nasz kraj włączy się też we wspólne europejskie programy odstraszania nuklearnego.

Rządzący przedstawili częściową listę sprzętu, jaki Wojsko Polskie będzie w stanie kupić dzięki pożyczkom z funduszu SAFE. I chociaż prezentowane wyposażenie w dużej części pochodzić ma z polskich firm, to na operacji tej skorzystać mogą nie tylko firmy europejskie, ale też amerykańskie. Sprytny plan ujawnił gen. Wiesław Kukuła, szef Sztabu Generalnego.

Program SAFE nie zagraża naszej suwerenności bardziej niż imperialne ambicje putinowskiej Rosji. To szybki i potężny zastrzyk środków potrzebnych do wzmocnienia armii - fundamentalny argument za podpisaniem ustawy, ważniejszy niż małostkowość bieżącej polityki.