Poradnia ubezpieczeniowa
Nasz klient prowadzi działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wskutek kryzysu na rynku meblowym i zamknięcia rynku rosyjskiego ma problem ze zbytem towaru. W tej sytuacji przedsiębiorca, kt ó ry zatrudnia kilku zleceniobiorc ó w, postanowił zawiesić na p ó ł roku działalność. Czy po formalnym zawieszeniu może on nie płacić składek do ZUS, a zarazem legalnie przyjmować rozliczenia z kontrahentami? Czy może sprzedać niekt ó re wyposażenie firmy, aby zdobyć środki?
Z art. 22 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców wynika, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach określonych w niniejszej ustawie, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych. Z tego uprawnienia może również skorzystać przedsiębiorca zatrudniający wyłącznie pracowników przebywających na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie wychowawczym lub urlopie rodzicielskim niełączących korzystania z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy u pracodawcy udzielającego tego urlopu. Przy czym w przypadku zakończenia korzystania z urlopów lub złożenia przez pracownika wniosku dotyczącego łączenia korzystania z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy u pracodawcy udzielającego tego urlopu pracownik ma prawo do wynagrodzenia jak za przestój. Wynagrodzenie to przysługuje mu do zakończenia okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przez pracodawcę. Z kolei w art. 23 ust. 1 ww. ustawy postanowiono, że przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni.
Zatem z przytoczonych wyżej regulacji prawnych niewątpliwie wynika, że klient biura może zawiesić działalność gospodarczą i to nawet na czas nieokreślony. Przedsiębiorca zatrudnia bowiem tylko zleceniobiorców, a ten rodzaj zatrudnienia, co wymaga podkreślenia, jest odrębnym rodzajowo stosunkiem prawnym od umowy o pracę. Zlecenie ma bowiem podstawy normatywne w przepisach kodeksu cywilnego (dalej: k.c.). Przypomnijmy, że zgodnie z art. 734 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Ponadto, jak podano w art. 735 k.c., jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.