Wyrównanie zasiłków tylko na wniosek ubezpieczonego

Z asada obliczania podstawy wymiaru zasiłków chorobowego, opiekuńczego i macierzyńskiego jest pozornie prosta: trzeba zsumować 12 ostatnich, wypłaconych miesięcznych wynagrodzeń pracownika, nie wliczając miesiąca, w którym rozpocznie korzystanie ze świadczeń, i podzielić przez 12. Od tej zasady niestety jest wiele wyjątków, jak np. ten, że w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, jeżeli zmiana ta nastąpiła w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy lub wcześniej, lecz tylko w tych miesiącach, które przyjmowane są do podstawy wymiaru zasiłku. Tracili na tym m.in. ci, którym pracodawcy obniżyli wymiar etatu z powodu przeciwdziałania COVID-19, co było możliwe po wejściu w życie ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Pracownicy tracili, bo kolejny wyjątek od ogólnej zasady doszedł 9 października 2020 r.: nie należy uwzględniać obniżonego wymiaru czasu pracy, jeżeli obniżenie wymiaru czasu pracy lub wprowadzenie mniej korzystnych warunków zatrudnienia nastąpiło w okresie wcześniej pobieranego zasiłku oraz między okresami pobierania wcześniejszego i kolejnego zasiłku nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż trzy miesiące kalendarzowe. Konieczność spełnienia obu tych warunków jednocześnie oznacza, że nowe rozwiązanie nie ucieszy tych, którzy przed epidemią cieszyli się dobrym zdrowiem i nie korzystali ze świadczeń. © ℗