Trzeba uregulować obowiązek podjęcia rokowań ze związkowcami

W trakcie upływającej właśnie kadencji Sejmu w Ministerstwie Rodziny i Polityki Społecznej trwały prace nad nową wersją ustawy z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 123; dalej: ustawa). Prace nie zostały dokończone, a ustawa nie została uchwalona. W praktyce nadal pozostaje zatem nierozwiązana sporna kwestia, czy zostaje wszczęty spór zbiorowy, w przypadku gdy część żądań organizacji związkowych wykracza poza dopuszczalny zakres określony ustawą. A jeśli tak, to czy na pracodawcy ciąży obowiązek przystąpienia do rokowań. Wobec braku odpowiedzi na to pytanie w przepisach można odwołać się do stanowisko Sądu Najwyższego w tej sprawie, które budzi jednak wątpliwości.

Przedmiot legalnego sporu zbiorowego

Zgodnie z art. 1 ustawy spór zbiorowy pracowników z pracodawcą lub pracodawcami może dotyczyć warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych. W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy, gdy spór dotyczy treści układu zbiorowego pracy lub innego porozumienia, którego stroną jest organizacja związkowa, wszczęcie i prowadzenie sporu o zmianę układu lub porozumienia może nastąpić nie wcześniej niż z dniem ich wypowiedzenia.