Czy sąd może zasądzić inne roszczenie

W myśl art. 45 par. 2 k.p. sąd może nie uwzględnić żądania pracownika przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe. W takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu. Sąd powinien w każdej konkretnej sprawie ustalić, czy występuje przesłanka niecelowości przywrócenia do pracy. Ocena nie może być dowolna.

W orzeczeniu z 10 października 2000 r. (I PKN 66/00, OSNAPiUS 2002/10/235) Sąd Najwyższy stwierdził, iż ocena roszczenia pracownika o przywrócenie do pracy z punktu widzenia kryterium możliwości i celowości jego dalszego zatrudniania powinna uwzględniać takie okoliczności, jak: rodzaj, przyczyny rozwiązania stosunku pracy, podstawa orzeczenia o przywróceniu do pracy (bezzasadność zarzutów czy też naruszenie przez pracodawcę wymagań formalnych obowiązujących przy rozwiązywaniu umów o pracę). Ponadto skutki mogące wyniknąć dla jednej lub drugiej strony z przywrócenia pracownika do pracy lub z zasądzenia na jego rzecz odszkodowania.

W przedmiotowej sprawie – jeśli sąd przychyli się do argumentów pracownika – będzie zobowiązany zbadać kwestię konfliktu pomiędzy kierownikiem sklepu a jego zastępcą, jego długotrwałość, intensywność, oddziaływanie na pozostałych pracowników, jego wpływ na wizerunek firmy, a przede wszystkim kwestię przyczyn konfliktu i podmiotu odpowiedzialnego za jego powstanie. Ocena celowości przywrócenia pracownika do pracy powinna być rozpatrzona także pod kątem obiektywnego interesu pracodawcy, a nie tylko interesu indywidualnego poszczególnych pracowników. A zatem może być tak, że zamiast przywrócenia do pracy pracownica uzyska odszkodowanie.