Długi marsz po energetyczną niepodległość

Jesteśmy gotowi na embargo na rosyjskie surowce. Możemy zrezygnować z nich choćby już dziś - te zapewnienia Polacy mieli w ostatnich tygodniach okazję słyszeć wielokrotnie z ust premiera, ministrów i szefów największych spółek. Również na poziomie Unii Europejskiej Warszawa, wraz z sojusznikami z krajów bałtyckich, należała do najgorętszych orędowników takiej, najboleśniejszej dla Kremla formy sankcji. Dlatego rząd Mateusza Morawieckiego ze spokojem przyjął decyzję Gazpromu, który pod koniec kwietnia ogłosił, że - w związku z odmową przejścia na zadekretowany przez Moskwę nowy system płatności - odcina Polskę (oraz Bułgarię) od kontraktowych dostaw gazu. Stało się tak, chociaż - w zgodnej ocenie ekspertów - błękitne paliwo jest dla Europy najtrudniejszym do zastąpienia ze wszystkich surowców energetycznych.

Czy to przykład, że w obliczu wojny względy bezpieczeństwa i polityki biorą górę nad ekonomią? Po części być może tak. Według opracowanego przez Komisję Europejską wskaźnika Polska w ostatnich 20 latach aż czterokrotnie zwiększyła swoją zależność energetyczną - rozumianą jako znaczenie udziału importu w zaspokajaniu zapotrzebowania na energię. Nawet najprostsze dane importowe wskazują, że choć na poziomie całego kraju i poszczególnych firm znaczenie Rosji jako dostawcy spada, to w dwóch kluczowych obszarach - ropy naftowej i gazu - większość sprowadzanych do Polski surowców pochodzi ze Wschodu.