Przywiązani do depozytów

Autorzy badania pokazują występowanie kanału depozytowego polityki monetarnej na przykładzie Stanów Zjednoczonych. Między 1985 a 2015 r. każde 100 pkt bazowych wzrostu stopy funduszy federalnych zwiększało różnicę między tą stopą a średnim oprocentowaniem depozytów bankowych o 54 pkt bazowe. Dodatkowo wzrosty stopy funduszy federalnych były silnie skorelowane z odpływem depozytów z sektora bankowego. Efekt ten był silniejszy dla płynniejszych typów depozytów (np. środków na rachunkach oszczędnościowych) niż dla tych mniej (lokat terminowych).

Aby zrozumieć, w jaki sposób działa kanał depozytowy polityki monetarnej, zauważmy, że gospodarstwa domowe cenią sobie płynność posiadanych aktywów. W przeciwieństwie do długookresowych inwestycji płynne aktywa – jak gotówka, środki posiadane na koncie bankowym czy depozyty o krótkim terminie zapadalności – mogą w miarę łatwo zostać wykorzystane w nagłych potrzebach. Ta właściwość jest cenna i dlatego godzimy się na to stosunkowo niskie oprocentowanie na rachunkach bankowych. Depozyty bankowe i gotówka nie są idealnymi substytutami: płynność zapewniana przez te pierwsze jest nieco mniejsza, ale kompensują one to wyższym oprocentowaniem. Im lepiej zarabiamy na niepłynnych aktywach, tym wyższy jest koszt trzymania tych płynnych. Tak jak traktujemy stopę zwrotu z aktywów, które nie dają premii za płynność, jako cenę gotówki, tak możemy interpretować różnicę między stopą zwrotu z niepłynnych aktywów a oprocentowaniem depozytów jako cenę trzymania depozytów.