Cena długu
N iektóre aktywa mają niskie rentowności – gotówka czy obligacje skarbowe, zaś inne wysokie – komercyjne papiery dłużne. Co więc skłania inwestorów do trzymania tych o niskich rentownościach? Niekiedy po prostu nie mają wyboru i za pomocą różnych regulacji czy perswazji ze strony władz są zmuszeni do kupowania długu publicznego. Działania tego typu to represja finansowa. Ale nie za wszystko odpowiada przymus.
Pomyślmy o gotówce. Trzymamy ją w portfelach mimo zerowego oprocentowania (nominalnego), bo możemy ją wymienić w każdej chwili na potrzebne dobra i usługi. Poza tym jest bezpieczna – porównajmy ją z inwestycją w akcje, które mogą zyskać i stracić na wartości. To te dwa atrybuty – płynność i bezpieczeństwo – czynią gotówkę wartościową. Podobnie jest w przypadku obligacji skarbowych. W razie potrzeby można je łatwo sprzedać, ich ceny nie podlegają dużym wahaniom, a strumień nominalnych płatności z tytułu ich posiadania jest w miarę pewny.
Arvind Krishnamurthy (Uniwersytet Stanforda) oraz Annette Vissing-Jørgensen (Fed) dowodzą, że w latach 1926–2008 inwestorzy byli w stanie zapłacić średnio 73 pkt bazowych (0,73 pkt proc.) za płynność i bezpieczeństwo obligacji skarbowych Stanów Zjednoczonych. Średnia cena płynności to maksymalnie 46 pkt bazowe, a więc bezpieczeństwo było warte przynajmniej 27 pkt bazowych. Przeciętnie o tyle za sprawą tych dwóch atrybutów rentowności obligacji skarbowych były niższe od rentowności obligacji komercyjnych o podobnej zapadalności. Świadczy to o tym, że obligacje skarbowe pod wieloma względami są podobne do pieniądza. Emisję długu publicznego możemy interpretować nie tylko jako finansowanie potrzeb finansowych państwa, lecz także jako „produkcję” wartościowego dobra. Wielkość dochodu z tytułu emisji obligacji to przeciętnie 0,23 proc. PKB; z grubsza tyle samo, ile z emisji pieniądza.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.