Anna Binkowska

Mąż pani Marii codziennie wieczorem pije w domowym zaciszu. – Ja nie pracuję zawodowo, prowadzę dom, wychowuję dzieci. Mąż jest osobą na stanowisku, o nieposzlakowanej reputacji w pracy, ale w moim małżeństwie zapanował rozłam – pisze czytelniczka. – Nie angażuje się w obowiązki domowe, deprecjonuje mnie, wydziela pieniądze, rozlicza z zakupów. Choć nie stosuje przemocy fizycznej, nie mam wątpliwości, że jest alkoholikiem. Jestem załamana psychicznie, a dzieci stały się nadpobudliwe, mają kłopoty w nauce i stwarzają problemy wychowawcze. Co mogę zrobić w tej sytuacji – pyta załamana pani Maria.

Pani Bożena mieszkała z babcią Jadwigą. Opiekowała się schorowaną staruszką. Ta w zamian za pomoc uczyniła wnuczkę jedyną spadkobierczynią. W testamencie zapisała jej dom, w którym obie mieszkały. Dokument pozostawał w lokalu, babcia nie sporządziła go w obecności notariusza. W ostatnich miesiącach życia pani Jadwiga cierpiała na demencję starczą i nie była w stanie poinformować wnuczki, że dom jest zadłużony – wciąż miała do spłacenia kredyt (50 tys. zł). O tym fakcie pani Bożena dowiedziała się dopiero po śmierci babci. Rzeczoznawca wycenił dom na 150 tys. zł. Czy pani Bożena powinna przejąć majątek babci z długami? Utrzymuje się ze skromnej, nauczycielskiej pensji. Nie będzie jej stać na spłacenie długów. Czytała w prasie ogłoszenia: – „Nie odpowiadam za długi zmarłego męża”. Jaką ma przyjąć strategię? Nie podjęła jeszcze żadnych kroków prawnych

Państwo J. mieszkają w bloku z płyty, są emerytami. Od dłuższego czasu co noc, między godz. 22 a północą, budzi ich głośny płacz dziecka zza ściany. Kilkakrotnie zwracali uwagę sąsiadom, by uciszyli malucha, ale prośby nie skutkują. Starsi państwo nie mogą spać, podejrzewają, że powodem płaczu dziecka jest konflikt między małżonkami. Pytają, co mogą zrobić, by wyegzekwować prawo do ciszy nocnej. – Czy mamy wezwać policję? – pytają. – Nie chcemy angażować się w nieporozumienia rodzinne – dodają nasi czytelnicy.

W samochód pana Krzysztofa uderzył kierowca, jadący z nadmierną prędkością. Poszkodowany nie ucierpiał na zdrowiu, ma jednak uszkodzony błotnik, rozbity reflektor i lusterko. Zrobił zdjęcia telefonem komórkowym. Zdenerwowany sprawca przyznał się do winy, tłumacząc, że spieszy się do szpitala, do rodzącej żony. Zaproponował ugodowe rozwiązanie problemu – podpisał oświadczenie, że przyznaje się do winy. – Zgodziłem się, ale teraz dręczą mnie wątpliwości, czy słusznie zrobiłem – pisze pan Krzysztof. – Zastanawiam się, jakie mogą być konsekwencje rezygnacji z wezwania policji