Piotr Arak

Polska wciąż ma być największym beneficjentem polityki spójności i funduszy rolnych, z alokacją ok. 123,3 mld euro. Łączna składka brutto Polski może sięgnąć 73 mld euro, czyli o ok. 20 mld więcej niż w poprzednim okresie (szacując bardzo wstępnie). Równocześnie nasze saldo netto względem UE może spaść do około 50 mld euro, czyli ponad dwa razy mniej niż w poprzedniej perspektywie, kiedy wyniosło ok. 110 mld euro.

Jeszcze niedawno starość kojarzyła się z emeryturą, domowymi kapciami, chorobami i powolnym wycofywaniem się z życia zawodowego. Dziś coraz częściej brzmi to jak anachronizm. Świat się starzeje, ale – paradoksalnie – starzeje się zdrowiej. Senior w XXI w. to już nie tylko biorca świadczeń, lecz często aktywny uczestnik rynku pracy, nierzadko sprawniejszy i kompetentniejszy niż niejeden młodszy kolega. W epoce, w której demografia staje się jednym z wiodących aktorów w ekonomicznym teatrze, zdrowe starzenie się zyskuje na znaczeniu.

Często słyszymy, że ochrona klimatu to luksus, na który nas nie stać – że przyjdzie za to nam zapłacić wolniejszym wzrostem gospodarczym. Co przekłada się na ponurą wizję deindustrializacji Europy, utraty konkurencyjności i masowych zwolnień. Takie głosy słychać właściwie od momentu, gdy UE zaczęła wprowadzać pierwsze elementy pakietu klimatycznego. Jednak pojawiają się i inne głosy, które z ekscytacją mówią o „nowym paradygmacie rozwoju” – mniejszej konsumpcji, być może niższym tempie wzrostu, ale za to w harmonii z planetą.