Artykuły autora

Pan Franciszek ma 78 lat, niewielką emeryturę i zajmuje ogrzewane piecem małe 25-metrowe mieszkanie komunalne. - Przez ostatnich 10 lat przywoziłem sobie wózkiem z oddalonego o 2 km lasu gałęzie i tym sposobem ogrzewałem moje lokum. Niestety, wiek sprawił, że chory kręgosłup nie pozwala mi już na takie wysiłki. Dlatego w tym roku musiałem zakończyć moje wędrówki po opał. Wtedy zaczęły się kłopoty - pisze zgnębiony czytelnik.

Podczas likwidacji mieszkania po rodzicach pan Arkadiusz znalazł książeczkę mieszkaniową wystawioną na własne nazwisko. Przypomniał sobie, że w 1985 r. rodzice wpłacili na nią sporą kwotę, jednak czasy się zmieniły i o książeczce zapomnieli. Nasz czytelnik wie, że mógłby zyskać premię gwarancyjną, kupując mieszkanie, ale już je kupił. - Czy jest inny sposób na uwolnienie zamrożonej gotówki? - pyta.

Pan Władysław z Płocka na wyjazd do sanatorium czekał prawie dwa lata. Wreszcie się udało. - Zamieszkałem w pokoju dwuosobowym na niskim parterze, prawie w piwnicy. Pokoik był wprawdzie ciasny i nieco obskurny, ale nie przeszkadzało mi to. Zdenerwowałem się, kiedy zobaczyłem, że stojące w holu obok recepcji stolik i dwie sofy, które powinny być do dyspozycji kuracjuszy, zajmuje pani handlująca odzieżą. Zapytałem przechodzącą pracownicę sanatorium, gdzie mogą usiąść pacjenci, i usłyszałem, że na schodach - pisze pan Władysław. Następnego wieczoru na sofie nie siedziała już wprawdzie handlarka, ale jej miejsce zajął brudny, kompletnie przemoczony pies. Nikogo z obsługi to nie dziwiło, a kuracjusze dowiedzieli się, że personel może reagować, jeśli komuś się coś dzieje i potrzebuje pomocy, a nie w sprawie psa. Kolejnego dnia ten sam bezdomny pies biegał już między pacjentami w jadalni. - Poszedłem więc do kelnerek, zajrzałem do kuchni, gdzie kucharka paliła papierosa! - pisze pan Władysław. W odpowiedzi na kolejną interwencję u kierownika ten stwierdził, że nic się przecież nie stało i że nasz czytelnik jest utrapieniem dla personelu. - Gdzie mam się poskarżyć na obsługę sanatorium? - pyta rozżalony pan Władysław. Nie ma najmniejszych zastrzeżeń do strony medycznej, jednak niedbałość pracowników, brak szacunku dla pacjentów, nieliczenie się z ich potrzebami psuły efekty zdrowotne pobytu.

Dziecko pani Moniki lada moment przyjdzie na świat. Kobieta wie, że ma niewielką odporność na ból, dlatego chciałaby urodzić ze znieczuleniem zewnątrzoponowym. Dowiedziała się od lekarza prowadzącego, że za znieczulenie będzie musiała zapłacić 500 zł. Uznała, że to spora kwota, a zdawało jej się, że skoro opłaca składki na ubezpieczenie zdrowotne, to znieczulenie jej się należy. W szpitalu wszyscy twierdzą inaczej. Kto ma rację?

W okresie świąteczno-noworocznym codziennie słyszeliśmy o ludziach, którzy ginęli w Tatrach. Kolejnych górskie pogotowie sprowadzało na dół, bo nie potrafili sami poradzić sobie w trudnym terenie. Wychodzili w góry, bo była słoneczna pogoda, natomiast zupełnie nie zwracali uwagi na to, że warunki na szlakach są bardzo ciężkie. Wielu z nich, choć zapewne nie wszyscy, sprowadzało na siebie zagrożenie przez własną niefrasobliwość. A potem oczekiwali pomocy. Za tę pomoc, jak rozumiem, płaci państwo, czyli my, podatnicy. Czy nie należałoby obciążyć kosztami tych nierozważnych turystów? W innych krajach płaci się za akcje ratownicze, a ludzie ubezpieczają się, wychodząc w góry - pisze pan Zenon