Małgorzata Raczkowska

Czekam na wyznaczenie terminu i miejsca w sanatorium już półtora roku – opowiada pani Halina z Warszawy. – Dowiedziałam się, że na Mazowszu standardowo czeka się 25 miesięcy. Tymczasem w innych województwach 18, góra 20. Mam jednak pecha z powodu miejsca zamieszkania. Zależy mi, by pojechać na kurację jak najszybciej – poprzedni pobyt w sanatorium bardzo mi pomógł na moje dolegliwości. Czy mogę jakoś przyspieszyć wyjazd – zastanawia się czytelniczka

Od kilku lat leczę się u endokrynologa – pisze pan Mirosław. – Ponieważ jednak w moim mieście dostanie się do tego specjalisty jest niewykonalne, znalazłem lekarza w innym mieście, w sąsiednim województwie. To, niestety oznacza, że podlega on innemu oddziałowi NFZ. Lekarz ten wystawia mi skierowania na różne badania, które mogę wykonać w moim mieście. Nie mogę ich jednak zrobić w ramach ubezpieczenia, ponieważ przychodnie i szpitale wykonujące te badania nie mają podpisanych umów z tym lekarzem. Właściwie nie powinno mnie to obchodzić, gdyż składki ubezpieczeniowe opłacam od lat terminowo, a rozliczenia to nie moja sprawa. Czy jest to zgodne z prawem? Czy w takich przypadkach można wysłać faktury za takie badania do NFZ z żądaniem refundacji?

Mam bliźniaki. Dopóki nie poszły do przedszkola, chowały się zdrowo. Wraz z początkiem życia społecznego zaczęły się kłopoty: jak nie jedno chorowało, to drugie. Musiałam zrezygnować z pracy, żeby zajmować się dziećmi. Lekarze mieli tylko jedną propozycję: antybiotyk. Doszło do tego, że stał się on niemal składnikiem diety. Wystraszyłam się. Wtedy koleżanka poradziła mi konsultacje u lekarki stosującej homeopatię. Po dwóch miesiącach – jak ręką odjął. Odstawiliśmy antybiotyki od razu, dzieci zdrowe, odporniejsze. Może wyrosły po prostu z czasu chorób, a może homeopatia pomogła. Kiedy jednak poszliśmy do pediatry na kolejny bilans, lekarka zrugała nas, że poddajemy się szarlatanerii i że homeopatia z medycyną nie ma nic wspólnego, wręcz powinna być zakazana. – Nie wiem, co mam o tym myśleć. – opowiada pani Agnieszka. – Jaki jest jej status prawny w Polsce – pyta czytelniczka

Pani Barbara mieszka w jednym z warszawskich osiedli na trzecim piętrze. Gdy wygląda na świat przez kuchenne okno, widzi krzewy bzu, kwitnące pięknie o tej porze roku. – Cóż z tego – opowiada czytelniczka – skoro od kilku dni miejscowe staruszki dewastują je codziennie, obrywając kwitnące gałązki. Obserwuję te babcie z okna.

Mam bliźniaki. Dopóki nie poszły do przedszkola, chowały się zdrowo. Wraz z początkiem życia społecznego zaczęły się kłopoty: jak nie jedno chorowało, to drugie. Musiałam zrezygnować z pracy, żeby zajmować się dziećmi. Lekarze mieli tylko jedną propozycję: antybiotyk. Doszło do tego, że stał się on niemal składnikiem diety. Wystraszyłam się. Wtedy koleżanka poradziła mi konsultacje u lekarki stosującej homeopatię. Po dwóch miesiącach - jak ręką odjął. Odstawiliśmy antybiotyki od razu, dzieci zdrowe, odporniejsze. Może wyrosły po prostu z czasu chorób, a może homeopatia pomogła. Kiedy jednak poszliśmy do pediatry na kolejny bilans, lekarka zrugała nas, że poddajemy się szarlatanerii i że homeopatia z medycyną nie ma nic wspólnego, wręcz powinna być zakazana. - Nie wiem, co mam o tym myśleć. - opowiada pani Agnieszka. - Jaki jest jej status prawny w Polsce - pyta czytelniczka