Adrian Prusik

W dzisiejszym odcinku komentarza do ustawy z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. poz. 2215; dalej: ustawa) omawiamy art. 37‒48 z rozdziału 6 „Fundusze inwestycyjne i fundusze emerytalne, w których gromadzone są środki w PPK”, a także przepisy z rozdziału 7 „Koszty zarządzania PPK”, rozdziału 8 „Nadzór nad funkcjonowaniem PPK” oraz art. 54–56 z rozdziału 9 „Wyznaczona instytucja finansowa”. Wszystkie komentowane przepisy są istotne przede wszystkim dla uczestników PPK, gdyż regulują kluczowe kwestie związane np. z obciążeniami gromadzonych aktywów. Mają więc wpływ na zasobność rachunków uczestników PPK.

(Dz.U. poz. 2215)

Pracownicze plany kapitałowe to mechanizm służący budowaniu oszczędności przez osoby zatrudnione. Założenia, jakie legły u podstaw PPK, są dwojakie. Z jednej strony ma być to zbudowanie dodatkowego źródła dochodów do wykorzystania po osiągnięciu 60. roku życia.

(Dz.U. poz. 2215)

(Dz.U. poz. 2215)

Ustawa z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych jest nowym aktem prawym, który wszedł w życie 1 stycznia 2019 r., przy czym w praktyce u wielu pracodawców zacznie funkcjonować dopiero w drugiej połowie 2019 r. Projekt PPK był inicjatywą rządową, która przede wszystkim ma zwiększyć skłonność Polaków do oszczędzania, a także zgromadzić wymierny, długoterminowy kapitał, co powinno wpłynąć na szybszy rozwój gospodarki i wzmocnienie rynku kapitałowego. PPK są pożądanym rozwiązaniem, chociaż, jak pokaże lektura niniejszego komentarza, nie jest instytucją szczególnie prostą. Mimo wysiłków, jakie podejmował ustawodawca, przepisy o PPK są dosyć skomplikowane, do tego powiązane z innymi obszarami regulacyjnymi rynku kapitałowego, np. ustawą o funduszach inwestycyjnych czy ustawą o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.

(Dz.U. poz. 2215)