Łukasz Bąk

Skończyłem dwutygodniowy urlop i wreszcie mogę sobie odpocząć w zaciszu redakcyjnego open space’u. Jeśli wyczuwacie w tym stwierdzeniu nutkę ironii, to niesłusznie. Po prostu nie macie małych dzieci. Ja mam ich trójkę i spędzenie z nimi wakacji to tak naprawdę połączenie obozu przetrwania i kursu psychologicznego, po których powrót do pracy jest kojący jak gorąca kąpiel w wannie.

Trudno o lepszy dowód na to, co czujemy do naszych zachodnich sąsiadów, niż komentarze, wpisy i materiały, jakie pojawiły się w internecie po tym, gdy drużyna Joachima Loewa odpadła z mundialu. Radość po prawej stronie Odry z tego, że Niemcy wracają do domu, była nieporównywalnie większa niż smutek po przegranej Biało-Czerwonych. Na około 700 znajomych, jakich mam na Facebooku, mniej więcej 600 wysłało w świat jasny i klarowny sygnał, że są germanofobami. W latach 80. zbierali winogrona w Nadrenii, dzięki czemu później kupili sobie mieszkanie, za kasę ze szparagów sprawili sobie telewizor Grundiga, dziś robią zakupy w Lidlu i jeżdżą passatami, ale z całego serca życzą Niemcom źle. Wszystkim. Bez wyjątku.

Na początku zdenerwuję wszystkich z was, którzy jeszcze nie byli na wakacjach. Ewentualnie już na urlopie byliście, ale tak dawno temu, że tego nawet nie pamiętacie. Albo spędziliście wakacje nad Bałtykiem, co oznacza, że pierwszego dnia nabawiliście się kataru, potem poparzeń słonecznych, a na koniec odkryliście, że ławica sinic uwiła sobie gniazdko w waszych kąpielówkach. Otóż piszę te słowa, leżąc na plaży na wyspie Kos. Termometr pokazuje 35 stopni, od morza wieje przyjemny chłodzący wiaterek, a barman Agis serwuje - choć jest dopiero 11 przed południem - trzecią tequilę sunrise. Gdyby ktoś szukał hotelu na greckiej wyspie, to polecam z czystym sumieniem - kameralny Ammos ze świetną kuchnią i doskonałą obsługą.