Tłum. A.G.

Globalny kryzys finansowy ożywił ciągnące się od dawna spory o to, czy euro czeka rychły zgon. W tych sporach częste są odwołania do Miltona Friedmana, który w 1998 roku ostrzegał, że testem przywiązania Europy do wspólnej waluty będzie pierwsze poważne załamanie gospodarcze. Z takim poważnym załamaniem mamy właśnie do czynienia, ale jego skutki są dokładnie odwrotne, niż przewidywał Friedman.

W minionej dekadzie szeregi bezrobotnych wzrosły na świecie do prawie 190 milionów. Ta liczba obejmuje jednak zaledwie ułamek problemu, gdyż 80 proc. siły roboczej naszego globu zatrudnia sektor nieformalny, w którym praca nie zapewnia zasiłków dla bezrobotnych ani innych form ochrony socjalnej.

Gospodarka światowa już raz doświadczyła upadku globalizacji. Epoka standardu waluty złotej - wraz ze swobodą przepływu kapitału i wolnym handlem - skończyła się gwałtownie w 1914 roku, a po I wojnie światowej nie udało się już jej wskrzesić. Czyżbyśmy teraz mieli być świadkami podobnego załamania w skali globalnej?

Oznaki niebezpiecznego stanu gospodarki amerykańskiej widoczne są wszędzie - od rosnącego deficytu budżetu po spadające ostro ceny domów i słabnącego dolara. Jednak powodem wielu tych zmian może być coś, czego nie widać we wskaźnikach ekonomicznych: pogorszenie poziomu zarządzania.