Marcin Szymankiewicz

Y spółka z o.o. (zarejestrowany podatnik VAT czynny i podatnik VAT UE wyłącznie w Polsce) sprzedaje w kraju komponenty chemiczne nabywane od firmy włoskiej (podatnika VAT UE wyłącznie we Włoszech). Odbiorcami tych towarów są polskie firmy (zarejestrowani podatnicy VAT czynni w Polsce). Spółka zawarła z firmą włoską umowę dystrybucyjną, która reguluje zasady dystrybucji towarów nabywanych od firmy włoskiej na rzecz polskich kontrahentów spółki (nabywców końcowych). W umowie przyjęto, że nabywcy końcowi zamawiają towar w spółce, a ta z kolei składa zamówienie do firmy włoskiej, która sprzedaje towar spółce i wysyła go z Włoch bezpośrednio na adres nabywcy końcowego w Polsce. Towar transportuje firma kurierska na zlecenie firmy włoskiej, która jest odpowiedzialna za transport.Zgodnie z postanowieniami umowy firma włoska przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na spółkę w chwili przekazania towarów kurierowi, ale sprzedawca zachowuje prawo własności towarów do momentu całkowitej zapłaty ceny zakupu przez spółkę. Strony umowy nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz spółki.Z kolei w przypadku transakcji pomiędzy spółką a nabywcą końcowym sprzedawca przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego, gdy towary są pozostawione do dyspozycji kupującego, na środkach transportu, gotowe do wyładunku w oznaczonym miejscu przeznaczenia. Również w tym przypadku strony nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Umowa z nabywcą końcowym zastrzega prawo własności towaru po stronie spółki do momentu zapłaty całkowitej ceny sprzedaży przez kupującego.Pod koniec czerwca 2025 r. spółka otrzymała zamówienie od nabywcy końcowego (polska firma X – zarejestrowany podatnik VAT czynny) na zakup towarów. 1 lipca 2025 r. spółka złożyła stosowne zamówienie w firmie włoskiej, podając jej polski numer VAT UE. 4 lipca 2025 r. firma włoska wydała zamówiony towar firmie kurierskiej oraz wystawiła spółce fakturę za dostawę towaru na kwotę 10 000 zł (koszt transportu został zawarty w cenie sprzedanego towaru). Zamówiony towar został wysłany bezpośrednio do nabywcy końcowego, tj. firmy X. 7 lipca 2025 r. kurier dostarczył towar firmie X, a spółka wystawiła 8 lipca 2025 r. fakturę dla firmy X na kwotę 15 990 zł (kwota netto: 13 000 zł, VAT: 2990 zł). Spółka zapłaciła za zamówiony towar 11 lipca 2025 r. na zagraniczny (włoski) rachunek bankowy firmy włoskiej. Z kolei zapłatę od firmy X spółka otrzymała na rachunek bankowy 14 lipca 2025 r. Spółka rozlicza VAT i zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, a właściwa dla niej jest stawka CIT w wysokości 19 proc. Pomiędzy spółką a kupującym (firmą X) nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak spółka Y powinna rozliczyć te transakcje na gruncie VAT i CIT?

X spółka z o.o. (podatnik VAT czynny), w ramach wykonywanej działalności gospodarczej świadczy usługi hotelowe, które są opodatkowane VAT na zasadach ogólnych. Spółka oferuje noclegi z możliwością zmiany lub anulowania rezerwacji noclegu na dzień lub kilka dni przed przyjazdem (co do zasady są to droższe opcje). Pani Anna 16 czerwca 2025 r. zarezerwowała noclegi od 2 do 5 lipca, w związku z czym została dokonana preautoryzacja na jej karcie kredytowej. Klientka odwołała 2 lipca 2025 r. rezerwację, ale zrobiła to za późno (z uchybieniem terminu), dlatego spółka w tym samym dniu pobrała od niej opłatę za spóźnione anulowanie rezerwacji w hotelu w wysokości 324 zł. Spółka rozlicza VAT i CIT na zasadach ogólnych (JPK_V7M, miesięczne zaliczki na CIT). Rokiem podatkowym spółki jest rok kalendarzowy, a właściwą dla niej stawką CIT jest 19 proc. Pomiędzy spółką a panią Anną nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak spółka powinna rozliczyć pobraną opłatę za spóźnione anulowanie rezerwacji w hotelu na gruncie VAT i CIT?

Spółka z o.o. prowadzi działalność gospodarczą związaną przede wszystkim z realizacją projektów budowlanych. W jej jednej inwestycji deweloperskiej znajduje się kilka lokali mieszkalnych, które ze względu na swój rozkład, położenie lub widok z okna są mniej atrakcyjne niż pozostałe. Aby przyspieszyć sprzedaż tych lokali, spółka postanowiła przeprowadzić akcję promocyjną, w ramach której w związku z podpisaniem z klientem umowy deweloperskiej oferuje mu voucher o określonej wartości. Voucher stanowi rodzaj potwierdzenia prawa do skorzystania z usługi firmy wykończeniowej do wskazanej w nim kwoty w przyszłości, a sam w sobie nie posiada wymiernej wartości, tzn., że otrzymany przez klienta voucher nie może być przez niego sprzedany i dotyczy wykończenia konkretnego mieszkania. Wydatki poniesione na zrealizowane przez klientów vouchery spółka pokrywa z własnych środków obrotowych. Wydatki nie są zwracane spółce w jakiejkolwiek formie. Vouchery służą jako narzędzie, które ma na celu zwiększenie atrakcyjności oferty spółki i doprowadzenie do zakupu nieruchomości przez potencjalnych klientów. Czy w związku z przeprowadzeniem akcji promocyjnej na spółce ciążą obowiązki płatnika w związku z: przekazaniem vouchera klientowi oraz opłaceniem przez spółkę faktury wystawionej przez firmę wykończeniową za realizację vouchera?

Przedsiębiorca (podatnik VAT czynny i VAT UE) na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej kupił 14 czerwca 2025 r. od obywatela Czech używany samochód osobowy za 8 tys. zł. Pojazd był zarejestrowany dla celów ruchu drogowego w Czechach w maju 2023 r., a jego przebieg wynosił 24 800 km. Czeski sprzedawca to osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej (ani w Czechach, ani w innym państwie) i niebędąca podatnikiem VAT ani w Czechach, ani w innym państwie. Umowa sprzedaży została zawarta w Czechach i tam też pojazd znajdował się w momencie sprzedaży. Po zakupie nabywca przejechał nim do Polski. Przedsiębiorca zamierza wprowadzić samochód osobowy do środków trwałych i amortyzować jednorazowo jako niskocenny składnik majątku trwałego. Pomiędzy przedsiębiorcą a sprzedawcą auta nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Przedsiębiorca rozlicza VAT i zaliczki na PIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne, a PIT na zasadach podatku liniowego, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów metodą kasową. Przedsiębiorca nie wybrał kasowego PIT. Jak powinien rozliczyć zakup tego samochodu osobowego w VAT, PCC i PIT?