Erita Narhetali

Społeczeństwa stają się wyjątkowo spolaryzowane. W tym roku w samej tylko Polsce nastroje zostały podgrzane przez kampanie wyborcze, spory wokół spraw światopoglądowych i pandemii, przywykliśmy do codzienności fake newsów, nawet mowy nienawiści. Funkcjonowanie w takiej atmosferze pogłębia nieufność wobec innych i ugruntowuje uprzedzenia.

Wymuszona rewolucja w organizacji pracy stała się przyczynkiem do dyskusji, czy elastyczne podejście do czasu oraz miejsca wykonywania obowiązków nie powinno stać się normą – nawet gdy pandemia przestanie już nam zagrażać. Dystansowanie społeczne zaowocowało eksperymentem na żywym organizmie: z nagła większość tych, którzy mogli, została zmuszona do wykonywania obowiązków z domu. Wielu twierdzi, że eksperyment się udał, a pacjent – nasza wydajność – ma się nieźle. Ale co na to dane?

Jednym z podstawowych pojęć w ekonomii jest tragedia wspólnego dobra (tragedy of the commons). Na przykład wszyscy rybacy mają interes w tym, by nie łowić za dużo ryb, bo dzięki temu połowy będą możliwe przez wiele lat. Ale wśród nich będzie jeden, który wyłamie się z tej niepisanej umowy, bo większy połów to lepszy zarobek. Ta osoba nie przejmuje się tym, że jej postępowanie doprowadzi w przyszłości do załamania całego rybołówstwa.