Witold Jurasz

Kilka lat temu, chcąc zobaczyć, ile realnie osób uczestniczy w Marszu Niepodległości (nie wierzyłem – skądinąd słusznie – ani organizatorom, ani policji, bo obie strony świadomie kłamały, jedna zawyżając, a druga zaniżając tę liczbę), pojechałem na Saską Kępę, by móc – w samym marszu nie uczestnicząc – przyjrzeć mu się z bliska.

Minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz stwierdził, że „Francja jest chorym człowiekiem Europy, ciągnie Europę w dół”. To, że jest to wypowiedź mało dyplomatyczna, jest oczywistością. Warto przy okazji zadać sobie jednak kilka pytań. Po pierwsze: czy to, co powiedział szef naszej dyplomacji, jest prawdą? Po drugie: nawet jeśli tak jest w istocie – czy należy coś takiego publicznie mówić? Po trzecie – skoro Polska jest krytykowana, czy aby nie mamy prawa odpłacić pięknym za nadobne? I wreszcie czemu minister takie słowa wypowiedział?

Z Biełsatu, finansowanej przez Polskę telewizji nadającej na Białoruś, został zwolniony dziennikarz Iwan Szyla. Powodem było opublikowanie przez Szylę zdjęcia Andrzeja Dudy i Donalda Trumpa, na którym Prezydent RP podpisuje wspólne oświadczenie, stojąc. Dyrektor Biełsatu Agnieszka Romaszewska w chwili, gdy wybuchł skandal, podała kilka dodatkowych przyczyn zwolnienia, tyle że jej słowom przeczą sekwencja zdarzeń, jej własne wpisy na Facebooku, a nawet pisemne oświadczenie jej zastępcy.

Polską opinią publiczną wstrząsają co jakiś czas skandale czy to korupcyjne, polityczne, czy też obyczajowe. Większość kończy się niczym – nikt nie jest skazany ani nikt nie poczuwa się do tego, by przeprosić. „Nie wypada” wypadło z obiegu. W tej sytuacji niejako naturalne jest, że w opinii publicznej pojawia się głód sprawiedliwości czy też może nawet bardziej staromodnej przyzwoitości. Niestety głód ten zaspokajany jest zjawiskiem, które jest zaledwie podłym ersatzem obydwu. Oto sprawiedliwość i przyzwoitość zastępuje w Polsce coraz częściej lincz medialny.