Anna Ochremiak

Jestem od trzech lat na emeryturze, ale dorabiam. Do niedawna na podstawie umowy o dzieło i nie płaciłam składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne a jedynie podatki. Teraz mam dodatkową pracę na podstawie umowy-zlecenia. Firma odprowadza składki na ubezpieczenie emerytalne - opowiada pani Halina. - Czy mam zwrócić się do ZUS o przeliczenie świadczenia, czy może zrobi to z urzędu? Kiedy ZUS oblicza je na nowo i czy nie ma ryzyka, że będzie mniejsze? Moja emerytura obliczona jest na starych zasadach, te obliczane na nowych podobno są niższe - zastanawia się kobieta.

Znajomi wzięli ślub w górach. Uczestniczyłam w tej uroczystości jako gość i bardzo mi się podobała. Teraz, gdy sama planuję wyjść za mąż, chciałam także urządzić podobną ceremonię, tyle że nad jeziorem, na leśnej polanie, jednak ani proboszcz z mojej parafii, ani z parafii narzeczonego nie wyrazili na to zgody - opowiada pani Monika. Po tych porażkach odszukała znajomych, którym się udało. Powiedzieli, że wprawdzie początkowo także spotkali się z niechęcią duchownych, ale postanowili dopiąć swego. Napisali podanie do biskupa, znajomego księdza poprosili o wsparcie. Czekali rok na decyzję, aż dostali zgodę obwarowaną jednak warunkiem: na ślub na szczycie góry biskup się nie zgodził, zgodził się na ceremonię pod maleńką, zagubioną w lesie kapliczką. - Czy rzeczywiście trzeba aż zgody biskupa i czy musi to tyle trwać? - zastanawia się młoda kobieta

Zwróciłem się do ZUS o powtórne przeliczenie emerytury i jej podwyższenie - opowiada pan Leonard. - Spotkałem się z odmową, choć wielu znajomych dostało podwyżki po przeliczeniu. Ja przepracowałem 37 lat składkowych i przeszedłem na emeryturę 1 września 2005 r. Później jeszcze pracowałem na podstawie umowy zlecenia przez kolejne 6 miesięcy, to znaczy do końca lutego 2006 r. ZUS twierdzi, że to nie jest wystarczający powód, by przeliczyć moją emeryturę, ponieważ urodziłem się w 1948 r. Dlaczego? - pyta zmartwiony emeryt.

Pani Anna rozpoczęła już sezon rowerowy. - Podczas ostatniego porywu wiosny wybrałam się na wycieczkę. Zwykle jeżdżę do lasu, ale wtedy było tam jeszcze mnóstwo błota - pisze czytelniczka. - Kręciłam się po małych uliczkach, ścieżkach rowerowych, chodnikach. Kiedy wracałam do domu, wjechałam pod prąd w niedużą osiedlową ulicę jednokierunkową i ktoś zwrócił mi uwagę, że kodeks drogowy też mnie obowiązuje. Uważam, że to przesada - twierdzi czytelniczka.

Jakkolwiek byśmy dobrze jeździli na nartach, zawsze musimy liczyć się z ryzykiem kontuzji. A jeśli jest ryzyko, to znaczy, że warto się ubezpieczyć. Wie o tym doskonale pan Piotr, który wybrał się z rodziną na narciarskie ferie w Alpy. Pojechał z synami na niewielką skocznię narciarską usypaną przez dzieciaki na stoku. Synowie skoczyli, wylądowali i pojechali dalej. On po skoku doznał kontuzji. Sam zjechał na dół, ale kiedy dolegliwości nie ustępowały, postanowił poszukać lekarza. W niewielkiej narciarskiej wiosce nie było przychodni, która miałaby kontrakt z austriacką kasą chorych. W prywatnej klinice zażądali za samą wizytę 200 euro. Zrezygnował. Rodzina skróciła pobyt, ale do Polski wracali trzy dni, bo pan Piotr nie mógł wysiedzieć w samochodzie dłużej niż dwie godziny bez przerwy. - To była męka - wspomina - a wszystko dlatego, że nie miałem wykupionego porządnego ubezpieczenia.