Karolina Lewestam

Donald Trump – polityczny pożar w burdelu. Z pomarańczową pożyczką, pozbawionym twardej struktury grdykowolem i niewielkimi rączkami wygląda jak sterowany ręką szalonego kukiełkarza muppet.

Dziś będzie wesoło jak w książkach dla dzieciaków; o tym, czym jest horkruks i czemu służy – co zresztą wiedzą wszyscy ci, którzy muszą czytać Harry’ego Pottera równie często jak ja. Horkruks? Harry Potter?

Nie zrozumiesz drugiego człowieka w pełni, dopóki nie spojrzysz na rzeczy z jego punktu widzenia – dopóki nie wciśniesz się w jego skórę i tak odziany nie przejdziesz się po świecie” – powiedział kiedyś największy autorytet moralny Ameryki. Czyli kto, zapytacie, Thomas Jefferson? A może Martin Luther King Jr.? Otóż nie, z nimi jest taki problem, że istnieli naprawdę, więc na pewno mieli coś za uszami. Taki prezydent Jefferson, na przykład, dlaczego nie obalił niewolnictwa? Czyż King nie dopuszczał się plagiatów; czy nie był niepoprawnym kobieciarzem? No właśnie. A autorytet, o którym mowa, został jakieś pół wieku temu, specjalnie w celu bycia moralnym autorytetem, wykuty w spiżu, a właściwie opisany na kartach książki, co – zważywszy na ostateczny i niezmienny wymiar wszelkiego druku – miało uodpornić go na zrzucenie z piedestału. Książkę napisała Harper Lee, tytuł tej książki to „Zabić drozda”, a moralny bohater nazywał się Atticus Finch.

Nigdy jeszcze nie było gorzej. Żyjemy w najgorszym momencie historii. Po świecie szaleje terroryzm o nieznanych wcześniej rozmiarach i zasięgu.

Media, tak jak ludzie, mijają się z prawdą na różne sposoby, w imię rozmaitych idei i na gruncie odmiennych mechanizmów. Te liberalne manipulują rzeczywistością, bo wierzą, że w ten sposób chronią masy przed ich własnymi demonami. Ale tylko dokarmiają potwory.

Media, tak jak ludzie, mijają się z prawdą na różne sposoby, w imię rozmaitych idei i na gruncie odmiennych mechanizmów. Te liberalne manipulują rzeczywistością, bo wierzą, że w ten sposób chronią masy przed ich własnymi demonami. Ale tylko dokarmiają potwory

Kiedy ostatnio poprosiłaś kogoś o przysługę? Taką prawdziwą przysługę?” – zapytała mnie jakiś czas temu moja przyjaciółka i muszę powiedzieć, że mnie z lekka ścięło. Co więcej, czuję się ścięta do teraz. Uch. Ech. Och.