Karolina Lewestam

Ten okołoświąteczny czas jest jednak wyjątkowy, bo zamiast memów z wkurzonym kotem i Obamy w czapce renifera po mediach społecznościowych rundki robi Sławoj Žižek. Filozof ten, przenikliwy, acz ekscentryczny, tym razem macha rękami i drapie się w nos w temacie Świętego Mikołaja. A konkretnie w sprawie następującej: że nieistnienie Mikołaja niekoniecznie ma jakikolwiek wpływ na istnienie Mikołaja.

Jak najlepiej scharakteryzować polskie nastroje w mijającym roku 2017? To łatwe, bo nastrój jest w zasadzie jeden i wyraźnie widoczny: udało nam się przeżyć kolejny rok w stanie permanentnej histerii. Nasza histeria jest związana z polityką, ale dotyka wszystkich po równo; można nawet powiedzieć, że w histerii odzwierciedla się nasza zapomniana już nieco jedność narodowa. Jedni boją się nazistów, inni uchodźców; jedni boją się katolstwa, inni lewactwa, ale przynajmniej wszyscy tak samo, jednym głosem, krzyczą.

3 listopada 2017 r. o godzinie 19 czasu wschodnioamerykańskiego oficjalne konto prezydenta USA Donalda Trumpa na Twitterze zniknęło. Było sobie, było, a nagle – bach! Nie ma. „Strona nie istnieje” – informował Twitter zdumionych internautów, na moment wytrąconych ze zbawczego transu, w jaki wprowadza ich (nas) główne obecnie zajęcie ludzkości, czyli suwanie kciukiem po ekranie smartfona.

 Akcja #MeToo to fantastyczny buldożer, który powoli, acz nieubłaganie, rozjeżdża hałdy społecznej hipokryzji, odsłaniając nam kolejne trudne fakty – a najważniejszy z nich to ten, że przemoc seksualna w zachodnich demokracjach to nie stan wyjątkowy, lecz kulturowa norma.

Afera Paradise Papers to tylko jeden z dowodów, że w świecie cyfrowym żadna informacja nie jest chroniona.

Histeria wokół molestowania związana z #MeToo to nie tylko wyzwalająca deklaracja doznanych krzywd. To także frustracja związana z latami prób, by przez kilka chwil w życiu nie być piersiami, pupą albo starą postprodukcyjną babą, ale po prostu, jak człowiek, być człowiekiem.

 Zanim porozmawiamy o uniwersalnym dochodzie podstawowym, skorzystaj, czytelniku, z wyobraźni umeblowanej nam przez Hollywood i imaginuj sobie, że jesteś prezydentem USA. Jest trzecia nad ranem. Ty w centrum dowodzenia, otoczony generałami, oficerami i agentami CIA.